Καλή αντάμωση!

"Δόξα εν υψίστοις θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία"

Ανακύκλωση νημάτων

Ξέρω ότι έχετε να βαρεθεί αυτά τα δύο νήματα, εννοώ το γκρι και το πράσινο, αλλά το γκρι τελείωσε με το σκούφο που έφτιαξα (για τον αδερφό μου), αλλά... έχει μείνει λίγο ακόμα πράσινο. Πάντως είναι πολύ ωραία νήματα, λεπτά, ιδανικά κυρίως για κάλτσα και μου τα σύστησε η Πουαντερί, η οποία έχει δουλέψει κάθε υλικό!!!

Βέβαια, ο αδερφός μου έχει λίγο μεγαλύτερο κεφάλι από τον αρκούδο...

Παράλληλα ξεκίνησα ένα απλό κασκόλ για μένα με ένα νήμα που είχα πάρει πέρσι και έφτιαξα μια καζάκα, αλλά την ξήλωσα γιατί ήταν χάλια και το νήμα θα πήγαινε χαμένο... Εκτός της αποτυχίας του σχεδίου, είχα χρησιμοποιήσει και λάθος βελόνες κι έτσι το "έργο" καταδικάστηκε τελείως. Τώρα χρησιμοποιώ βελόνες Νο 7 και γίνεται πολύ ωραίο, αφράτο και φουσκωτό. Κρύο δε βλέπω, όμως, και ανησυχώ....

Και αυτό για να γελάσουμε λιγάκι!!!!

Μπαλαρίνες

Κατέφθασε η αδερφή μου από τη Σίφνο και μου έφερε μερικά χριστόψωμα... Φαντάζεστε τι έγινε!!! Ίσα που πρόλαβα να κρατήσω ένα....

Η αδερφή μου από μικρή είχε μια αδυναμία στο μπαλέτο και τις μπαλαρίνες!


Γι αυτό κι εγώ είπα να την υποδεχτώ με τα παντοφλάκια του purlbee, με κάποιες παραλλαγές βέβαια... Εύκολα και γρήγορα. Όπως βλέπετε, το φούξια δε με έφτασε για τη δεύτερη κι έτσι συμπλήρωσα με το μπεζ. Έβαλα και δυο χαριτωμένα κουμπάκια και η αδελφή μου ξετρελάθηκε!!!

"Ηθοποιός σημαίνει φως..."

Οι εικόνες και οι μουσικές λένε περισσότερα για το Δημήτρη Χορν.

Για μένα είναι απλά ο ένας και ξεχωριστός, ο πληθωρικός, ο γοητευτικός άνθρωπος, ο χαρισματικός καλλιτέχνης, ο αληθινός μύθος. Λατρεύω τον τρόπο που τραγουδά, που υποδύεται τον κάθε ρόλο, κωμικό ή δραματικό.

"Η ζωή είναι σαν να κάνεις ένα μακρύ ταξίδι. Αλλιώς αισθάνεσαι όταν ξεκινάς, αλλιώς όταν πλησιάζεις προς το τέλος. Κι εγώ έχω την εντύπωση πως φθάνω λιγάκι προς το τέλος του ταξιδιού. Ετοιμάζομαι να κατέβω. Η Ιθάκη σου έδωσε το ωραίο ταξίδι, η Ιθάκη δε σε γέλασε. Ωραίο ταξίδι, ναι! Με ποικιλία, αρώματα, μπαχαρικά και λογής λογής πράγματα, με πίκρες, πόνους, θανάτους, έρωτες, με απογοητεύσεις, με τον αφανισμό ανθρώπων γύρω μου". (Δ.Χορν)

Αυτές τις μέρες στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης παρουσιάζεται μια έκθεση γι' αυτόν. Φαντάζομαι θα είναι ωραία....

Επιτέλους στόλισα κι εγώ...

Και του χρόνου! Και του χρόνου!

Φέτος υπέκυψα και στόλισα κι εγώ νωρίτερα από ότι συνήθως....Όμως θα φύγω και θέλω να χαρώ λίγο το σπίτι στολισμένο και λαμπερό!

Το στόλισμα του δέντρου είναι για μένα μια αληθινή ιεροτελεστία και ξέρω ότι το ίδιο είναι και για σας. Άλλο ένα κοινό μας σημείο....

Είτε το πιστεύετε, είτε όχι το δέντρο μας είναι κάθε χρόνο ίδιο και αυτό μ' αρέσει πολύ. Τα πιο πολλά στολίδια είναι παλιά, από τότε που είμασταν παιδιά και χαζεύαμε τα "παιχνίδια" του δέντρου. Έτσι τα λέει η μάνα μου.....

Αν κάτι αντιπαθώ είναι τα "χριστουγεννιάτικα δέντρα τράπεζας", όπως τα λέω - δηλαδή τα πανομοιότυπα και ομοιόμορφα στολισμένα δέντρα με ένα χρώμα και ένα είδος στολιδιών.... Ανιαρά.... Το δικό μας δέντρο ένας Θεός ξέρει τι έχει πάνω....

Όταν είμασταν μικρά αραδιάζαμε από κάτω όλα τα λούτρινα ζωάκια....Στρατός!!!! Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί.....

Να σας παρουσιάσω μερικά στολίδια:

Αυτό είναι το χάρτινο άστρο κορυφής, ηλικίας 50+_. Ήταν της μάνας μου από τότε που ήταν παιδί. Εκείνη είναι 60, άρα κάτι λιγότερο είναι αυτό. Η χρυσόσκονή του έχει μαυρίσει, όμως η λάμψη του δε θα σβήσει ποτέ στις καρδιές μας.....

Και αυτή είναι η φάτνη της ίδιας εποχής....Χάρτινη κι αυτή, με μαυρισμένη χρυσόσκονη κι ένα χάρτινο δέντρο πίσω....

Αν και δε φαίνεται καλά, ελπίζω να διακρίνετε αυτόν τον παχουλό κύριο, τον Άγιο Βασίλη λέω.... Λοιπόν, ούτε ξέρω την προέλευσή του, πάντως έχει τη δική του ιστορία. Ήταν της γιαγιάς μου της Ευτέρπης. Τον είχε κρυμμένο στο αριστερό συρτάρι του μπουφέ - σαν τώρα είναι μες στα μάτια μου - και κάθε φορά που πήγαινα να τη δω, μου τον έδειχνε, ανεξαρτήτως εποχής.... Τον λιγουρευόμουν και μου έλεγε ότι θα μου τον δώσει, αν ήμουν καλό παιδί.... Χμμμ! Δεν ξέρω πόσο καλό παιδί ήμουν τελικά, αλλά ο Άγιος Βασίλης έφτασε στα χέρια μου, δε θυμάμαι όμως πότε και πώς.... Έιναι από χαρτοπολτό και χαρτί γκοφρέ, κρατά τα μπαστούνια του σκι, είχε και πέδιλα αλλά τα διαλύσαμε - μάλλον με τα αδέρφια μου... Στη ράχη του έχει ένα σακί με δώρα, ένα έλατο, ένα τόπι κι ένα στρογγυλό κουτάκι....

Σ΄αυτή τη φωτογραφία βλέπετε το πορτοκάλι με τα ξυλοκάρφια - γαρύφαλα τα ξέρω αλλιώς.... Δεν ξέρω την προέλευση αυτής της κατασκευής, αλλά μυρίζει υπέροχα. Ίσως το ξέρετε, αν όχι, δοκιμάστε το! Όλο το σπίτι θα μυρίσει Χριστούγεννα...


Ε, δε γινόταν να αφήσω την Tinkerbell μόνη της Χριστουγεννιάτικα, γι'αυτό της βρήκα την καλύτερη παρέα!!!!

Μόλις τελείωσα με το σπίτι, έβαλα λαμπάκια και στο μπαλκόνι. Όλη η γειτονιά είναι στολισμενη....

Λοιπόν, όταν είμασταν στη Σίφνο πριν 20 χρόνια και βάλε, στολίζαμε αληθινό δέντρο. Φίδα. Τέτοια εποχή πηγαίναμε μια βόλτα στο βουνό και "μπανίζαμε" ένα ωραίο φουντωτό κλαρί. Το σημαδεύαμε και μετά πήγαινε ο παππούς μου και το έκοβε. Ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς το έβρισκε.... Ξέρω, θα μου μιλήσετε για οικολογία. Σίγουρα. Τότε όμως δεν υπήρχε καν η υποψία καταστροφής... Όλα άλλαξαν....

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε!!!!

Αθήνα, 436 - 338 π.Χ. (Ισοκράτης)

Η ιστορία επαναλαμβάνεται (Νο 2)

Έχε το νου σου...

ΤΑ ΝΕΑ, 18.11.1985

ΤΑ ΝΕΑ, 8.12.2008

23 χρόνια μετά... Η ιστορία επαναλαμβάνεται....

Xάρης 1944 [του Μανόλη Αναγνωστάκη]

Ήμασταν όλοι μαζί και ξεδιπλώναμε ακούραστα τις ώρες μας

Tραγουδούσαμε σιγά για τις μέρες που θα 'ρχόντανε φορτωμένες πολύχρωμα οράματα Aυτός

τραγουδούσε, σωπαίναμε, η φωνή του ξυπνούσε μικρές πυρκαγιές

Xιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας

Mερόνυχτα έπαιζε το κρυφτό με το θάνατο σε κάθε γωνιά και σοκάκι

Λαχταρούσε ξεχνώντας το δικό του κορμί να χαρίσει στους άλλους μιαν Άνοιξη.

Ήμασταν όλοι μαζί μα θαρρείς πως αυτός ήταν όλοι.

Mια μέρα μας σφύριξε κάποιος στ' αφτί: "Πέθανε ο Xάρης"

"Σκοτώθηκε" ή κάτι τέτοιο. Λέξεις που τις ακούμε κάθε μέρα.

Kανείς δεν τον είδε. Ήταν σούρουπο. Θα 'χε σφιγμένα τα χέρια όπως πάντα

Στα μάτια του χαράχτηκεν άσβηστα η χαρά της καινούριας ζωής μας

Mα όλα αυτά ήταν απλά κι ο καιρός είναι λίγος. Kανείς δεν προφταίνει.

...Δεν είμαστε όλοι μαζί. Δυο τρεις ξενιτεύτηκαν

Tράβηξεν ο άλλος μακριά μ' ένα φέρσιμο αόριστο κι ο Xάρης σκοτώθηκε

Φύγανε κι άλλοι, μας ήρθαν καινούριοι, γεμίσαν οι δρόμοι

Tο πλήθος ξεχύνεται αβάσταχτο, ανεμίζουνε πάλι σημαίες

Mαστιγώνει ο αγέρας τα λάβαρα. Mες στο χάος κυματίζουν τραγούδια.

Aν μες στις φωνές που τα βράδια τρυπούνε ανελέητα τα τείχη

Ξεχώρισες μια: Eίν' η δική του. Aνάβει μικρές πυρκαγιές

Xιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούν την ατίθαση νιότη μας

Eίν' η δική του φωνή που βουίζει στο πλήθος τριγύρω σαν ήλιος

Π' αγκαλιάζει τον κόσμο σαν ήλιος που σπαθίζει τις πίκρες σαν ήλιος

Που μας δείχνει σαν ήλιος λαμπρός τις χρυσές πολιτείες

Που ξανοίγονται μπρος μας λουσμένες στην Aλήθεια και στο αίθριο το φως.

[από τα Ποιήματα, Πλειάς 1975]

Σήμερα το πρωί θυμήθηκα τον Παύλο Σιδηρόπουλο και ένα ωραίο τραγούδι του, αλλά κι ένα ακόμα που μαθαίναμε στο σχολείο κι ένα άλλο, κι αυτό...

Κουραμπιέδες (με ελαιόλαδο)

Η συνταγή για τους κουραμπιέδες που σας έλεγα!

Χωρίς βούτυρο, με ελαιόλαδο, το ίδιο τραγανοί και γευστικοί και σίγουρα πιο "λάιτ" !

Θα χρειαστούμε:

1/2 λίτρο λάδι* (2 1/2 φλυτζάνι τσαγιού)

250-300 γραμμ. αμύγδαλα καβουρδισμένα

3 κουταλιές της σούπας ζάχαρη άχνη

800 γραμμ. αλεύρι μαλακό

300 γραμμ. αλεύρι σκληρό

1 κουταλάκι τσαγιού σόδα

λίγο κονιάκ

1 βανίλια

ανθόνερο

ζάχαρη άχνη για το "τύλιγμα"

Χτυπάμε το λάδι με τη ζάχαρη, τη βανίλια, τα αμύγδαλα και τη σόδα (που την διαλύουμε μέσα στο κονιάκ). Προσθέτουμε τα αλεύρια και ζυμώνουμε μέχρι να γίνει μια σκληρή (;) ζύμη. Αφού τους πλάσουμε, τους ψήνουμε σε μέτριο φούρνο. (Άραγε τι σημαίνει μέτριος;;; 180 ίσως; ). Δεν θυμάμαι πόση ώρα θέλουν ψήσουμε, αλλά - προσοχή - πρέπει να ξεφουρνίσετε πριν σκουρύνουν! Μόλις τους βγάλετε από το φούρνο τους ραντίζετε με το ανθόνερο και στη συνέχεια τους τυλίγετε στην άχνη!!!!

Τους απλώνετε στην πιο ωραία χριστουγεννιάτικη πιατέλα σας και περιμένετε μέχρι την ... δεύτερη δόση!

*Η μάνα μου προτιμά να χρησιμοποιεί το σπορέλαιο γιατί - όντως - το ελαιόλαδο έχει λίγο πιο "βαρύ" άρωμα.

Καλή επιτυχία, όποια συνταγή κι αν ακολουθήσετε! Άλλωστε υπάρχουν τόσες πολλές. Κάθε νοικοκυρά ακολουθεί αυτή που τη βολεύει.

Σκουφάκι & καλτσάκια!!

Καλημέρα!

Προχτές γέννησε μια καλή μου φίλη ένα κοριτσάκι!
Έφτιαξα, λοιπόν, ένα σκουφάκι με καλτσάκια για το μωρό.



Το σκουφάκι δεν βασίστηκε σε ιδιαίτερο σχέδιο, αλλά τα καλτσάκια τα βρήκα στο purlbee, που αλλού! Έχω την εντύπωση ότι είναι πολύ μικρά, αλλά - ας μη γελιόμαστε - δε νομίζω ότι θα της τα φορέσουν. Πιο πολύ για την πλάκα στο μαιευτήριο. Μετά μάλλον τα θα φορέσει καμιά κούκλα!

Τα έβαλα και σε ένα ωραίο σακουλάκι από οργάντζα και φεύγω για το μαιευτήριο!

Σήμερα όμως γιορτάζει κι ο γιος μιας άλλης φίλης μου. Είναι η πρώτη του γιορτή. Η μαμά του μαγειρεύει από το πρωί και για να τη βοηθήσω λίγο της έφτιαξα αυτά τα πολύ εύκολα τυροψωμάκια.



Είμαι σίγουρη ότι ξέρετε πώς γίνονται, η συνταγή είναι πολύ απλή και γνωστή.

Σας γράφω εδώ τα υλικά:

1 φαρινάπ

1 βιτάμ

1 γιαούρτι (καλύτερα στραγγιστό)

τριμμένη φέτα (όση χωράει στο κυπελλάκι του γιαουρτιού)

τριμμένο ρεγγάτο (όσο χωράει στο κυπελλάκι του γιαουρτιού)

1 αυγό

αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

Τα πλάθετε όλα μαζί και σχηματίζετε μπαλάκια, τα οποία ψήνετε στους 180 βαθμούς σε προθερμασμένο φούρνο για 20 λεπτά περίπου.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

Η πιο όμορφη ιστορία του κόσμου...

[ "Το μεγαλύτερο δώρο", Η ιστορία του Τέταρτου Μάγου, Χένρυ Βαν Ντάυκ, διασκευή για παιδιά: Σούζαν Σάμμερς, εκδόσεις Πατάκη]


Θα γνωρίζετε, βέβαια, την ιστορία των τριών Μάγων, που ταξίδεψαν από τα βάθη της Ανατολής για να προσφέρουν τα δώρα τους στη Φάτνη της Βηθλεέμ. Έχετε όμως ακούσει ποτέ την ιστορία του τέταρτου Μάγου, που είδε κι αυτός το αστέρι να ανατέλλει και κίνησε να το ακολουθήσει;


Τον καιρό που αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Αύγουστος Καίσαρας και στην Ιουδαία βασίλευε ο βασιλιάς Ηρώδης, ζούσε στα Εκβάτανα, σε μια πόλη βαθιά μες στα βουνά της Περσίας, ένας άντρας που λεγόταν Αρταβάν.

Από την οροφή του σπιτιού του Αρταβάν φαίνονταν ψηλά τείχη, άσπρα, μαύρα, πορφυρά, γαλάζια, κόκκινα και ασημένια, και, περ’ απ’ αυτά, ψηλά σ’ ένα λόφο, άστραφταν σαν μεγάλο διαμάντι πάνω από την πόλη τα ανάκτορα του αυτοκράτορα, το σπίτι του Αρταβάν ήταν τριγυρισμένο από έναν πανέμορφο κήπο, γεμάτο λουλούδια και οπωροφόρα δένδρα, που ποτιζόταν από κελαρυστά ρυάκια και γέμιζε μουσική από αναρίθμητα πουλιά.

Στη μέση του κήπου ορθωνόταν ένας πύργος, ψηλότερος κι από τα πιο ψηλά δένδρα. Από το παράθυρο αυτού του πύργου έφεγγε συχνά ως αργά τη νύχτα ένα λυχνάρι, αφού εκεί ήταν το εργαστήρι του Αρταβάν. Ο Αρταβάν ήταν οπαδός της πίστης του Ζωροάστρη. Μελετούσε την αέναη πάλη ανάμεσα στις δυνάμεις του καλού και του κακού, εξερευνούσε τα μυστικά της φύσης και, προπάντων, τα μυστικά του ουρανού της νύχτας.

Ο Αρταβάν είχε τρεις φίλους, τον Γασπάρ, τον Μελχιόρ και τον Βαλτάσαρ. Η γνώση των αστέρων αποτελούσε και για τους τέσσερις άντρες την ανώτερη μορφή της επιστήμης.

Μιαν ανοιξιάτικη νύχτα, όπως οι τέσσερις φίλοι παρατηρούσαν τον ουρανό, είδαν δύο μεγάλους πλανήτες να συμπλησιάζουν στον αστερισμό του Ιχθύος και ένα αστέρι να φέγγει λαμπρά, πιο λαμπρά απ’ όλα τ’ άστρα που γνώριζαν ως τότε.

Οι τέσσερις άντρες γνώριζαν από τη μελέτη τους ότι αυτό το αστέρι προμήνυε την έλευση ενός μεγάλου δασκάλου που επρόκειτο να γεννηθεί στο λαό του Ισραήλ. Αμέσως, λοιπόν, αποφάσισαν να ακολουθήσουν το αστέρι. Συμφώνησαν να βρεθούν σ’ ένα μέρος μακρινό, στο Ναό των Επτά Πλανητών της Βαβυλώνας. Από ’κεί, μ’ ένα καραβάνι εφόδια, θ’ ακολουθούσαν το αστέρι έως τα Ιεροσόλυμα, για να προσκυνήσουν το βρέφος.

Ο Αρταβάν τακτοποίησε βιαστικά όλες τις υποθέσεις του. Πούλησε το όμορφο σπίτι του με τους ευωδιαστούς κήπους και αγόρασε τρία κοσμήματα – ένα ζαφείρι, ένα ρουμπίνι και ένα μαργαριτάρι – για να τα προσφέρει ως δώρα στο νεογέννητο βρέφος. Την παραμονή της αναχώρησής του αποχαιρέτησε το γέροντα πατέρα του και γονάτισε να πάρει την ευχή του.

Προτού χαράξει, πριν ακόμα λαλήσουν τα πρώτα πουλιά, ο Αρταβάν κατέβηκε στους στάβλους, όπου το αγαπημένο άλογό του, η Βάσδα, περίμενε στο παχνί της σελωμένη και χαλινωμένη, τινάζοντας τα χαλινάρια της και χτυπώντας ανυπόμονα τις πολλές της στο έδαφος. Ο Αρταβάν πήδησε στη σέλα και σε λίγο κάλπαζε γοργά προς τη Δύση. Έπρεπε να φτάσει στο Ναό των Επτά Πλανητών την προκαθορισμένη νύχτα, και το ταξίδι ήταν δύσκολο και μακρύ.

Ο Αρταβάν ήξερε τις δυνάμεις της Βάσδας και προχωρούσε γοργά, ταξιδεύοντας ως αργά τη νύχτα και κινώντας πολύ πριν από την ανατολή κάθε πρωί. Τα βράδια, μόλις ο ήλιος βασίλευε πίρσω από τους λόφους, το λαμπρό καινούριο αστέρι φώτιζε το δρόμο του.

Κάποτε, ύστερ’ από δέκα μερόνυχτα, αντίκρυσε τα μεγάλα τείχη της Βαβυλώνας. Επιτέλους! Σε τρεις ώρες θα βρισκόταν στο Ναό των Επτά Πλανητών.

Όπως προσπερνούσε ένα σύδεντρο από φοινικιές έξω από τα τείχη της πόλης, η Βάσδα αναπήδησε. Έγειρε το κεφάλι της, χλιμίντρισε απαλά και ύστερα κοντοστάθηκε, ριγώντας σύγκορμη, εμπρός από ένα σκούρο όγκο που διαγραφόταν στο σκοτάδι.

Ο Αρταβάν ξεπέζεψε. Στο λιγοστό φως των αστέρων διέκρινε αμυδρά τη μορφή ενός άντρα σωριασμένου καταμεσής του δρόμου. Έσκυψε κι άγγιξε το κεφάλι του άντρα. Αυτός έβγαλε τότε έναν άψυχο στεναγμό και γαντζώθηκε από το χιτώνα του Αρταβάν με τα μακριά, αποστεωμένα δάχτυλά του.

Ο Αρταβάν ένιωσε την καρδιά του να σφίγγεται. Ο άντρας χρειαζόταν βοήθεια. Αλλά πώς να σταθεί να τον βοηθήσει εκείνη τη νύχτα, ειδικά εκείνη τη νύχτα;

- Θεέ της αλήθειας και της αγνότητας, προσευχήθηκε ο Αρταβάν, οδήγησέ με στον ιερό δρόμο, στην οδό της σοφίας, που εσύ τη γνωρίζεις καλύτερα απ’ όλους τους θνητούς.

Έφερε λίγο νερό και το ανακάτεψε με μερικά από τα ιαματικά βότανα που είχε πάντα μαζί του. Στήριξε το κεφάλι του αρρώστου στο μπράτσο του και άρχιζε να στάζει σιγά σιγά το φάρμακο στο στεγνό στόμα του. Έσταζε κάθε τόσο, λίγες σταγόνες κάθε φορά. Ύστερα περίμενε κι έσταζε πάλι.

Στο τέλος ο ασθενής άρχισε να ανακτά τις δυνάμεις του.
- Ποιος είσαι; ρώτησε. Και γιατί μ’ έφερες πάλι στη ζωή;
- Λέγομαι Αρταβάν. Έρχομαι από τα Εκβάτανα και πηγαίνω στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσω αυτόν που θα γεννηθεί Βασιλεύς των Ιουδαίων. Φοβάμαι να μείνω περισσότερο μαζί σου. Το καραβάνι που με περιμένει μπορεί να φύγει χωρίς εμένα. Αλλά, να, κράτησε όλο το ψωμί και το κρασί που μου έχει απομείνει και τούτο το φάρμακο από ιαματικά βότανα.

Ο ασθενής ύψωσε σεμνά το τρεμάμενο χέρι του προς τον ουρανό.
- Είθε ο Θεός του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ να σε ευλογεί και να σου φέρνει ειρήνη! Και τώρα άκου: ο Μεσσίας δε θα γεννηθεί στα Ιεροσόλυμα, αλλά στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Είθε ο Κύριος να σε οδηγήσει σ’ εκείνο το μέρος με ασφάλεια, επειδή μ’ ελέησες και μου έσωσες τη ζωή.

Ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα. Ο Αρταβάν συνέχισε να καλπάζει γοργά μες στη σιωπηλή πεδιάδα, αλλά, όταν έφτασε στο Ναό των Επτά Πλανητών, οι φίλοι του δε φαίνονταν πουθενά.

Τότε, σε μια άκρη του ναού, είδε ένα μικρό σωρό από πέτρες και, κάτω απ’ αυτές, ένα κομμάτι περγαμηνή. Ανέβηκε, σήκωσε την περγαμηνή και διάβασε: «Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Φεύγουμε να βρούμε το Βασιλέα των Βασιλέων».

Ο Αρταβάν γύρισε κι ατένισε την έρημο. «Πώς θα φτάσω τώρα στην Ιουδαία» αναρωτήθηκε, «χωρίς τρόφιμα και μ’ ένα καταπονημένο άλογο; Πρέπει να γυρίσω στη Βαβυλώνα, να πουλήσω το ζαφείρι μου ν’ αγοράσω τρόφιμα και καμήλες για το ταξίδι. Αλλά μπορεί να μην προλάβω ποτέ τους φίλους μου. Μόνον ο Θεός ξέρει αν θα χάσω την ευκαιρία να δω τον Βασιλέα των Βασιλέων, επειδή σταμάτησα να βοηθήσω έναν άνθρωπο που πέθαινε».

Ο Αρταβάν γύρισε λοιπόν στη Βαβυλώνα, πούλησε το αστραφτερό ζαφείρι του και το αγαπημένο άλογό του, τη Βάσδα, αγόρασε ένα καραβάνι καμήλες και ύστερα άρχισε το ταξίδι του μεσ’ από την αφιλόξενη έρημο.

Γύρω του ορθώνονταν ψηλοί γκρεμοί, τρομακτικοί σαν οστά αρχαίων τεράτων. Λόφοι από κινούμενη άμμο που άλλαζαν συνέχεια θέση έζωναν το δρόμο του. Την ημέρα δυνατός καύσωνας καψάλιζε τη γη και πουθενά δε φαινόταν ζωντανό πλάσμα να κινείται. Τη νύχτα τα τσακάλια αλυχτούσαν και ούρλιαζαν από μακριά, ενώ δριμύ ψύχος σκέπαζε τους αμμόλοφους. Αλλ’ αυτός συνέχιζε το δρόμο του, ακολουθώντας πιστά το λαμπρό νέο αστέρι, ωσότου, όπως είχε πει ο άρρωστος άντρας, αυτό στάθηκε και φώτισε το χωριό της Βηθλεέμ, στη γη του Ιούδα.

Ο Αρταβάν μπήκε στο χωριό γεμάτος ελπίδα. Τώρα θα κατάφερνε επιτέλους να προσφέρει το μαργαριτάρι και το ρουμπίνι του στο Βασιλιά. Αλλά οι δρόμοι του χωριού ήταν έρημοι. Αναρωτήθηκε μήπως οι άντρες είχαν ανέβει στα βοσκοτόπια να μαζέψουν τα πρόβατά τους.
Τότε, από την ανοιχτή πόρτα μιας πέτρινης καλύβας, άκουσε κάποιον να τραγουδά σιγανά. Μπήκε μέσα και είδε μια νεαρή γυναίκα να νανουρίζει το μωρό της.

Ναι, απάντησε η γυναίκα, πριν από μερικές μέρες έφτασαν τρεις ξένοι από την Ανατολή. Είπαν ότι ένα άστρο τους οδήγησε στο μέρος όπου έμενε ο Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ μαζί με τη σύζυγό του και το νεογέννητο παιδί της, απέτισαν μεγάλες τιμές στο βρέφος και του πρόσφεραν πολλά δώρα.

- Αλλά, συνέχισε η γυναίκα, οι ταξιδιώτες εξαφανίστηκαν ύστερ’ από λίγο. Και ο άντρας από τη Ναζαρέτ λέγεται ότι έφυγε στην Αίγυπτο μαζί με την οικογένειά του. Λες κι έχει πέσει κατάρα στο χωριό μας! Ακούγεται μάλιστα ότι έρχεται κι ο ρωμαϊκός στρατός να επιβάλει νέους φόρους. Οι άντρες του χωριού πήρανε τα κοπάδια και τα πήγανε ψηλά στο βουνό για ν’ αποφύγουν το φόρο. Όπως ο Αρταβάν άκουγε τη γλυκιά φωνή της γυναίκας, το μωρό άπλωσε το χεράκι του και άγγιξε το πρόσωπό του.

Έξαφνα ακούστηκε από το δρόμο σαματάς μεγάλος και φωνές και κλάματα γυναικών και κλαγγή από ξίφη και μια κραυγή απελπισίας: «Οι στρατιώτες! Ο στρατός του Ηρώδη! Σφάζουνε τα παιδιά μας!»

Το πρόσωπο της νεαρής γυναίκας πάνιασε από τον τρόμο. Έσφιξε το μωρό στην αγκαλιά της, χώθηκε στην πιο σκοτεινή γωνιά και το σκέπασε με το φόρεμά της. Ο Αρταβάν έτρεξε αμέσως στην είσοδο. Η κορφή του λευκού σκούφου του σχεδόν άγγιζε το ανώφλι της πόρτας. Μόλις οι στρατιώτες πλησίασαν στην καλύβα, κάλεσε τον επικεφαλής και του είπε: «Είμαι μόνος μου εδώ πέρα και, αν με αφήσεις στην ησυχία μου, θα σου δώσω τούτο το κόσμημα».

Έβγαλε τότε και του έδειξε το ρουμπίνι, που λαμπύριζε μες στην παλάμη του σαν μεγάλη σταγόνα αίμα. Ο αξιωματικός κοίταξε το ρουμπίνι με μάτια γουρλωμένα από απληστία και το άρπαξε αμέσως. «Προχωράτε!» έδωσε διαταγή. Όπως απομακρύνονταν οι στρατιώτες, ο Αρταβάν γύρισε προς την Ανατολή και προσευχήθηκε:
- Θεέ της αλήθειας, συγχώρεσε το ψέμα μου. Είπα κάτι που δεν ήταν αλήθεια για να σώσω τη ζωή ενός παιδιού. Έδωσα τώρα και το δεύτερο από τα δώρα μου. Άραγε θ’ αξιωθώ ποτέ να δω το Βασιλέα των Βασιλέων;

Αλλ’ από το σκοτάδι πίσω του άκουσε τη φωνή της κοπέλας να λέει:
- Επειδή έσωσες το μικρό παιδί μου, είθε ο Κύριος να σ’ ευλογεί και να σε φυλάει. Είθε ο Κύριος να στρέψει το πρόσωπό του σ’ εσένα και να σ’ ελεήσει. Είθε ο Κύριος να σου δίνει ειρήνη, και τώρα και πάντα.

Ο Αρταβάν έφυγε λοιπόν με τις ευλογίες της γυναίκας και κίνησε προς την Αίγυπτο, ρωτώντας παντού για την οικογένεια από τη Βηθλεέμ. Αλλά κανείς δεν τους είχε δει. Και το άστρο της Βηθλεέμ είχε χαθεί πια από τον ουρανό της νύχτας, κι έτσι ο Αρταβάν δεν ήξερε πού να συνεχίσει την έρευνά του. Πήγε λοιπόν σ’ ένα γερο – σοφό Εβραίο ραβίνο και ζήτησε τη συμβουλή του.
- Γιε μου, οι γραφές έχουν προβλέψει ότι ο Βασιλεύς των Βασιλέων θ’ ατιμαστεί και θα περιφρονηθεί από τους ανθρώπους. Δε θα τον βρεις να ζει σε ανάκτορα, ούτε μαζί με τους πλούσιους και τους ισχυρούς. Αν τον γυρεύεις, ψάξε ανάμεσα στους φτωχούς και τους ταπεινούς, στους λυπημένους και τους ασθενείς.

Τα χρόνια περνούσαν κι ο Αρταβάν συνέχιζε το ταξίδι του, γυρεύοντας πάντα την οικογένεια από τη Βηθλεέμ στα πιο φτωχά μέρη. Περνούσε από πόλεις όπου οι άνθρωποι υπέφεραν από πείνα, περνούσε από τόπους όπου οι άνθρωποι πέθαιναν από αρρώστιες και, παρ’ ολο που δεν έβρισκε πουθενά τον Βασιλέα των Βασιλέων να τον προσκυνήσει, έβρισκε πολλούς ανθρώπους να βοηθήσει. Όπου πήγαινε, έδινε τροφή στους πεινασμένους, έντυνε τους γυμνούς, θεράπευε τους ασθενείς και επισκεπτόταν τους φυλακισμένους. Και τα χρόνια του περνούσαν πιο γρήγορα ακόμα κι από τη σαΐτα του αργαλειού που τρέχει μπρος πίσω ανάμεσα στο στημόνι, ενώ το υφαντό μεγαλώνει και το σχέδιο ολοκληρώνεται.

Κάπου κάπου, έκανε στάση, έβγαζε από το πουγκί το μαργαριτάρι, το τελευταίο δώρο του, το ατένιζε και αναρωτιόταν αν θα καταφέρει τελικά να συναντήσει τον Βασιλιά των Βασιλέων.

Τριάντα τρία χρόνια έχουν περάσει απ’ όταν ο Αρταβάν είδε για πρώτη φορά το άστρο και κίνησε για το ταξίδι του. Τώρα, γέρος πια και αποκαμωμένος, ταξίδευε προς τα Ιεροσόλυμα να ψάξει μια τελευταία φορά.

Έφτασε στην πόλη τις μέρες του Πάσχα. Τα Ιεροσόλυμα έσφυζαν από κόσμο που είχε έρθει για τη μεγάλη γιορτή. Αλλ’ αυτή τη φορά υπήρχε στην ατμόσφαιρα ένα προαίσθημα κακού. Απ’ όλες τις μεριές ακούγονταν σανδάλια που πλατάγιζαν και γυμνά πόδια που σέρνονταν επάνω στις πέτρες, όπως τα πλήθη συνέρρεαν προς την πύλη της Δαμασκού.
- Μα τι συμβαίνει εδώ; Ρώτησε ο Αρταβάν.
- Δεν τα ’μαθες; Απάντησε ένας νεαρός. Θα γίνει μια σταύρωση σε λίγο. Θα σταυρώσουνε δυο ληστές κι κάποιον άλλον, κάποιον που ονομάζεται Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Λένε ότι αυτός ο άντρας έχει κάνει κι έχει πει πολλά θαυμαστά πράγματα κι όλοι τον αγαπούν πολλοί, αλλά οι αρχιερείς κι οι πρεσβύτεροι λένε ότι πρέπει να θανατωθεί, επειδή αποκαλεί τον εαυτό του Υιό του Θεού.

O Αρταβάν αμέσως κατάλαβε ότι αυτός ο άντρας ήταν ο Βασιλεύς των Βασιλέων που αναζητούσε όλα αυτά τα χρόνια. Η καρδιά του πήγε να σπάσει και προς στιγμήν σάστισε. Αλλά, συλλογίστηκε, αν πρόσφερε το μαργαριτάρι στον ρωμαίο ηγεμόνα, τον Πόντιο Πιλάτο, ίσως κατάφερνε να σώσει τη ζωή του Ιησού.

Κίνησε βιαστικά προς την πύλη της Δαμασκού. Αλλά, όπως έμπαινε στο φρουραρχείο, είδε ένα στρατιωτικό απόσπασμα να κατηφορίζει το δρόμο σέρνοντας μια κοπέλα με σχισμένο φουστάνι και μαλλιά ανακατωμένα. Ο Αρταβάν στάθηκε και κοίταξε, και τότε η κοπέλα γλίστρησε από τα χέρια των βασανιστών της και έπεσε στα πόδια του.

- Ελέησέ με! κραύγασε. Σώσε με! Ο πατέρας μου ήταν οπαδός του Ζωροάστρη. Από τα ρούχα σου καταλαβαίνω ότι ανήκεις κι εσύ στην ίδια πίστη. Ο πατέρας μου πέθανε και τώρα πρέπει να πουληθώ σε δουλεμπόρους για να πληρώσω τα χρέη του. Βοήθησέ με, σε ικετεύω!

Ο Αρταβάν κοίταξε την κοπέλα και ρίγησε. Βρισκόταν τρίτη φορά εμπρός στο ίδιο δίλημμα: να κρατήσει το κόσμημά του για να το δωρίσει στο Βασιλιά των Βασιλέων ή να το δώσει για να σώσει ένα συνάνθρωπό του; Καταλάβαινε όμως ότι θα ήταν μια πραγματική πράξη αγάπης να σώσει το αβοήθητο κορίτσι.

Ο Αρταβάν έβγαλε το ανεκτίμητο μαργαριτάρι από το πουγκί του και το απόθεσε στο χέρι της κοπέλας.
- Να, κόρη μου, τα λύτρα σου! Είναι ο τελευταίος θησαυρός που φύλαγα για το Βασιλέα των Βασιλέων, αυτόν που τώρα σταυρώνεται.

Όπως μιλούσε, ο oυρανός σκοτείνιασε και ο δρόμος άρχισε να τρέμει ολόκληρος, σαν άνθρωπος που σφαδάζει από τον πόνο. Τα σπίτια κλυδωνίζονταν, πέτρες έπεφταν και συντρίβονταν καταγής και σύννεφα σκόνης σηκώνονταν. Οι στρατιώτες το έβαλαν στα πόδια κατατρομαγμένοι, τρεκλίζοντας σαν μεθυσμένοι, και ο Αρταβάν και η κοπέλα κρύφτηκαν πίσω από τους τοίχους του φρουραρχείου.

Η γη σείστηκε μια τελευταία φορά. Τότε, ένα βαρύ κεραμίδι έφυγε από τη σκεπή, έπεσε και χτύπησε τον Αρταβάν στον κρόταφο.

Όπως η κοπέλα έσκυβε από πάνω του, νομίζοντας ότι ο γέροντας είναι νεκρός, ακούστηκε μεσ’ απ’ το σκοτάδι μια φωνή, πολύ σιγανή και πολύ ήρεμη, σαν μουσική που έρχεται από μακριά. Η φωνή έλεγε:
- Να έχεις πάντα ειρήνη, Αρταβάν. Όταν πεινούσα, εσύ μου πρόσφερες τροφή, όταν ήμουν γυμνός, εσύ μ’ έντυσες, όταν ήμουν λυπημένος, εσύ με παρηγόρησες. Ό, τι έκανες, ακόμα και για το πιο ταπεινό παιδί μου, για μένα το έκανες.

Ένα γαλήνιο φως φώτισε το πρόσωπο του Αρταβάν και ένας μακρύς, τελευταίος στεναγμός ανακούφισης άφησε τα χείλη του. Το ταξίδι του ήταν στο τέλος του. Είχε βρει επιτέλους το βασιλιά του".

Πολλοί είναι οι συγγραφείς που έχουν εμπνευστεί από την ιδέα ενός τέταρτου μάγου, που είδε κι αυτός το άστρο που προμήνυε τη γέννηση του Χριστού, αλλά δεν πρόλαβε να φτάσει εγκαίρως στη Βηθλεέμ.

Η κεντρική ιδέα της ιστορίας των Τριών Μάγων και των μεταγενέστερων ιστοριών για τον Τέταρτο Μάγο είναι το ότι τονίζουν ότι ο Μεσσίας είναι ένας δάσκαλος, που το μήνυμά του δεν ήταν σημαντικό μόνο για τον ιουδαϊκό λαό, το λαό της καταγωγής του ή για το χριστιανικό ευρύτερα κόσμο, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο, σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Καθένας από τους Μάγους που είδαν το άστρο κατάλαβε ότι αυτό σήμαινε τη γέννηση ενός δασκάλου που έφερνε ένα πανανθρώπινο μήνυμα. Η ιστορία του Χένρυ Βαν Ντάικ εξαίρει αυτό το θέμα, αφού ο Αρταβάν βιώνει και κάνει πράξη τη διδασκαλία του Ιησού: αφιερώνει τη ζωή του στην υπηρεσία των ανθρώπων, αναζητώντας το Βασιλέα των Βασιλέων, χωρίς να κάνει διακρίσεις εις βάρος ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικές φυλές ή πρεσβεύουν διαφορετικά «πιστεύω» από τα δικά του.

Φαίνεται από την ιστορία μας ότι συνάμα μπορούμε να αξιοποιούμε την απογοήτευση, πως η δύναμη της πίστης μπορεί να μεταμορφώνει τη ζωή μας και πως το εσωτερικό ταξίδι μες στη ζωή αντικατοπτρίζεται στο εσωτερικό ταξίδι της ψυχής.

Για μένα αυτή η ιστορία δεν είναι ένα ακόμα χριστουγεννιάτικο παραμύθι, αλλά μια ιστορία που κρύβει όλο το νόημα του Χριστιανισμού!!! Είναι μια μαγική ιστορία για τη δύναμη της αγάπης...

Για έναν καθηγητή / δάσκαλο, η τελευταία ημέρα των μαθημάτων πριν τις διακοπές είναι πραγματικά δύσκολη, καθώς τα παιδιά έχουν τρελά κέφια. Αυτή τη μέρα προσπαθώ να την περάσουμε όλοι μαζί ευχάριστα με διάφορους τρόπους. Αυτό που κάνω πάντα, είναι να τους διαβάσω αυτό το παραμύθι. Κάποια παιδιά το άκουσαν 6 χρονιές - στο γυμνάσιο και στο λύκειο - και δεν δυσανασχέτησαν στιγμή...

AIDS

1η Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Aids

"All you need is love and a condom"

Διαβάστε στη LIFO.