Μελομακάρονα!!!!

Σε πολλούς φούρνους και ζαχαροπλαστεία έχουν αρχίσει να στοιβάζονται "βουνά" από μελομακάρονα και κουραμπιέδες, αλλά εμείς που αγαπάμε το χειροποίητο και είμαστε και ιδιαίτερα προκομμένες, ταλαντούχες, εφευρετικές, χρυσοχέρες και τόσα άλλα, δεν επιτρέπεται να αγοράσουμε έτοιμα!!!

Εμπρός λοιπόν, όλες στις κουζίνες σας!

Κυκλοφορούν χίλιες δυο συνταγές για τα μελομακάρονα. Κάθε μια έχει τα δικά της "μυστικά", όλες όμως εγγυώνται καλά αποτελέσματα.

Στη Σίφνο τα μελομακάρονα λέγονται "φοινίκια" και κυκλοφορούν όλο το έτος και όχι μόνο τα Χριστούγεννα. Η γιαγιά μου έφτιαχνε τα φοινίκια με στάχτη από το τζάκι. Και η μάνα μου ακολουθεί ακόμα την ίδια συνταγή. Τα σιφνέικα φοινίκια αφήνουν ωραία γεύση ελαιόλαδου και είναι τραγανά. Μετά το μέλωμα πασπαλίζονται με κοπανισμένο σουσάμι, ζάχαρη και τριμμένο αμύγδαλο. Είναι λίγο αλλιώτικα λοιπόν.

Πριν λίγες μέρες στο "'Εχει Γούστο" παρακολούθησα ένα αφιέρωμα για το μέλι. Ανάμεσα στους καλεσμένους υπήρχε κι ένας ζαχαροπλάστης που έδωσε μια συνταγή για μελομακάρονα, υποσχόμενος πολλά! Πράγματι, η συνταγή αυτή φαίνεται λίγο διαφορετική και εστιάζει σε κάποια μυστικά.....


Η συνταγή αφορά 2,5 κιλά μελομακάρονα

Τα υλικά που θα χρειαστούμε είναι:

· 270 γραμμ. αλεύρι σκληρό
· 550 γραμμ. κίτρινο αλεύρι πολυτελείας (όχι καλαμποκάλευρο)
· Μισό λίτρο αραβοσιτέλαιο (όμως μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και ελαιόλαδο)
· 230 γραμμ. χυμό από φρέσκο πορτοκάλι
· 90 γραμμ. ζάχαρη
· 25 γραμμ. κονιάκ
· 2 κουτ. γλυκού κανέλα
· 9 γραμμ. σόδα
· 5 γραμμ. μοσχοκάρυδο
· Ξύσμα από λεμόνι

Θα τα ψήσουμε στους 200 βαθμούς για 20-25 λεπτά.

Για το σιρόπι θα χρειαστούμε:

· 1 λίτρο νερό
· 1200 γραμμ. ζάχαρη
· ½ κιλό μέλι
· Καρύδι τριμμένο

Πρώτα βράζει το νερό και η ζάχαρη και αφού βράσει προσθέτουμε το μέλι.

Μυστικό: ανακατεύω πρώτα όλα τα υγρά, ρίχνω τη ζάχαρη, τα μπαχαρικά και το ξύσμα και μετά προσθέτω τα άλευρα. Πλέον ανακατεύω με τα χέρια "σταυρωτά" μέχρι να χαθεί το αλεύρι (10 κινήσεις). Η ζύμη πρέπει να είναι μαλακή.

Μετά το ψήσιμο και το μέλωμα, καθώς τα τοποθετώ στην πιατέλα, μπορώ να προσθέσω κι άλλο μέλι από πάνω.

Το μυστικό μάλλον βρίσκεται στην ποιότητα του αλευριού, ίσως και στο μοσχοκάρυδο. Θα τα δοκιμάσουμε...

Α! Τα τελευταία χρόνια καθώς πλάθουμε τα μελομακάρονα, "κρύβουμε" μέσα καρυδάκι!

Εν καιρώ θα σας γράψω και μια φανταστική συνταγή για κουραμπιέδες με ελαιόλαδο. Γίνονται εκπληκτικοί, τέλειοι, τραγανοί αν και χωρίς φρέσκο βούτυρο.

Περιμένοντας το κρύο....

Αφού λοιπόν ξήλωσα το γάντι, χρησιμοποίησα τα νήματα για να φτιάξω έναν άνετο και ευρύχωρο σκούφο, που τόσο πολύ ήθελα. Χρησιμοποίησα ένα απλό σχέδιο από το http://www.knitty.com , (δεν θυμάμαι ακριβώς τη σελίδα).

Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι το σχέδιο της κορυφής, το οποίο βγήκε ακολουθώντας τις οδηγίες για τη μείωση των πόντων.

Αυτή είναι η ανάποδη πλευρά. Η αλήθεια είναι ότι αναρωτιέμαι για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η εναλλαγή των νημάτων, όταν ακολουθείς ένα πατρόν με σχέδιο. Εγώ άφηνα το ένα νήμα και έπαιρνα το άλλο, όμως δεν ξέρω αν γίνεται έτσι....

Για την ιστορία να σας πω ότι και αυτό πλέχτηκε δυο φορές!!!

Το σχέδιο έλεγε να βάλω 64 πόντους στην αρχή. Έτσι κι έκανα. Το αποτέλεσμα το βλέπετε στο κεφάλι του Θοδωρή. Ο Θοδωρής δεν ήθελε το σκούφο, αφού, όπως είπε, "Αυτός είναι για κορίτσια!!!". Βέβαια, κατάλαβα από την αρχή ότι είναι μικρό για μένα, αλλά συνέχισα ακάθεκτη την περιπέτειά μου.

Τελικά αποφάσισα να το ξηλώσω και να το φτιάξω στα μέτρα μου, με 80 πόντους στην αρχή, καθώς ήταν ανάγκη να είναι πολλαπλάσιο του 8 για να βγει το σχέδιο.

Ο Θοδωρής είναι 4,5 ετών. Γιος πρώτης ξαδέρφης μου και εδώ είναι στη φάση που μαθαίνει να κλείνει το μάτι!

(Χωρίς τίτλο)

Γεια σας και χαρά σας!!!

Η σημερινή ανάρτηση δεν έχει θέμα, είναι έτσι...λίγο από όλα....

....Αν και το πρωί είχα αποφασίσει να τα "χώσω" μέσω της ανάρτησής μου σε πολλούς και διάφορους με αφορμή ένα και μόνο θέμα και μάλιστα αρκετά σοβαρό από διάφορες πλευρές....

Τελοσπάντων, αφού το ξεκίνησα, θα σας τα πω εν ολίγοις!!!

Αν - κατά τύχη - κάποιος από τους αναγνώστες είναι ασφαλισμένος στο Δημόσιο, γνωρίζει ότι προκειμένου να κάνει όποιου τύπου εξετάσεις του έχει "γράψει" ο γιατρός στο βιβλιάριό του, θα πρέπει πρώτα να περάσει από κάποιο τμήμα του ΥΠΑΔ (Υπηρεσία Περίθαλψης Ασφαλισμένων Δημοσίου, νομίζω;;;) για να θεωρηθούν οι εξετάσεις από ελεγκτή - ιατρό. Ωραία μέχρι εδώ... Λοιπόν, από τις 6.11.08 - τουλάχιστον τότε το πήρα εγώ είδηση, οπότε ίσως και από νωρίτερα - οι υπάλληλοι της εν λόγω υπηρεσίας απεργούν. Αυτό σημαίνει ότι για 20 περίπου μέρες, αν κάποιος ήθελε να κάνει κάποια εξέταση έπρεπε να πληρώσει. Άσχετο, αλλά τώρα πληρώνουμε και τα φάρμακά μας....Τα φαρμακεία δεν κάνουν άλλες πιστώσεις στο κράτος.....

Δεν έχω καμιά αντίρρηση με την απόφασή τους να απεργήσουν, καλά κάνουν, κι εγώ απεργώ όταν μπορώ....

Με άλλους τα έχω.....

Στο τμήμα του Πειραιά υπήρχε απλώς ένα φύλλο Α4 στην είσοδο που έγραφε "Η απεργία συνεχίζεται...."! Ούτε ποιος, ούτε τι, ούτε γιατί... Ποια απεργία, ρε παιδιά;;; Πείτε μας κι εμάς να μάθουμε τι σας κάνανε;;;;

Αυτό που με έχει θυμώσει αληθινά είναι η απάθεια των Μ.Μ.Ε. για τα αληθινά προβλήματα του κόσμου, που όλο αυτό τον καιρό - από το Σεπτέμβρη δηλαδή - ασχολούνται μόνο με το Βατοπέδι, το Βουλγαράκη, το Ρουσόπουλο, την οικονομική "κρίση" των τραπεζών....

Η απεργία του ΥΠΑΔ προφανώς κρίθηκε άνευ ουσίας!!!

Ασφαλώς... Είναι τόσο απλό!!!

Με 160 € δεν έχω ανάγκη το ΥΠΑΔ, πληρώνω και τελειώνω....

Προσωπικά την τηλεόραση την έχω κόψει... Σπανια βλέπω καμιά ταινία, καμιά καλή κουβέντα, το "Στην υγειά μας" που πραγματικά αξίζει. Ειδήσεις ούτε λόγος!!! Ας είναι καλά το internet!

(Άσχετο, αλλά σχετικό. Το γραφείο του ΥΠΑΔ στον Πειραιά - αλλά και στις περισσότερες περιοχές - κλείνει στη 1.30. Εγώ, βέβαια, δεν ξέρω πολλούς δημοσίους υπαλλήλους που σχολάνε πριν τις 2.30-3, με εξαίρεση τους εκπαιδευτικούς και κάποιες άλλες ομάδες. Αν, λοιπόν, επιθυμήσεις να μην πληρώσεις για τις εξετάσεις σου, πρέπει να πας στην οδό Μακεδονίας στη Βικτώρια που είναι ανοιχτά ως τις 5 ή στους Αμπελοκήπους, στη Νομαρχία Αθηνών, που μένει ως τις 2-2.30 νομίζω...)

Τι τα γράφω όλα αυτά, θα μου πείτε;; Ε, έχω νευριάσει... Πέρσι πήγα στην οδοντίατρο για ένα σφράγισμα και της είπα να μου το γράψει στο βιβλιάριο... "Ε, θα στο γράψω, αλλά δίνουν πολύ λίγα, 5-6 € νομίζω....". Δυστυχώς, δε βρήκα το θάρρος εκείνη την ώρα να της πω να μου τα κόψει εκείνη τα 5-6 από την ταρίφα της, αφού πρόκειται για ένα τόσο ταπεινό ποσό.... Το ίδιο και με τον οφθαλμίατρο. "θα σου δώσουν λίγα, 50€, δεν αξίζει η ταλαιπωρία!". Καμιά ταλαιπωρία, μια υπεύθυνη δήλωση υπογράφεις και γλιτώνεις 50€. Βέβαια, αν πάρεις PRADA τότε τα 50€ είναι όντως λίγα......

Και μετά από όλα αυτά, βοήθειά μας η Αγία Αικατερίνα. Αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου βυζαντινή εικόνα. βρίσκεται στο Σινά και παρουσιάζει την Αγία σε όλο της το μεγαλείο!!! Στη σχολή μια μαθήτρια μόλις την τελείωσε... Δε χορταίνω να τη βλέπω. Αληθινό κέντημα. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα μάτια μου από τη λάμψη του φορέματός της!!!

Το μεσημέρι, καθώς γύριζα από τον ΥΠΑΔ - για να μη ξεχνιόμαστε δηλαδή - πέρασα και πήρα μερικά νήματα. Ξέρω, είναι ακρυλικά, αλλά είναι και πάμφθηνα. Για καλτσάκια και διάφορα άλλα μικροπραγματάκια, μια χαρά είναι. Έχουν ωραία χρώματα.

Ειδικά αυτό μου άρεσε πάρα πολύ, καθώς "κινείτα" ανάμεσα στο άσπρο, στο μαύρο και στο κόκκινο, με "ενδιάμεσες στάσεις" στο ροζ και το γκρι! Δε σας λέω ακόμα τι θα φτιάξω, θα δείτε!!!

Και τώρα η μεγάλη έκπληξη!!! Η Tinkerbell ζωντανή, ολοζώντανη με σάρκα και οστά!!! Δεν είναι γλύκα;;;

Δεν ξέρω γιατί έχω κολλήσει τόσο πολύ με αυτό το πλασματάκι, αλλά με γοητεύει αφάνταστα! "Γνωριζόμαστε" εδώ και πολλά χρόνια, όταν παιδιά μαθαίναμε για τον Πήτερ Παν....
Ακούγεται πολύ παιδικό για να το λέω και τώρα ακόμα, αλλά τότε πίστευα ότι ο Πήτερ Παν υπάρχει... Πιο πολύ πίστευα σ' αυτόν, παρά στον Άη Βασίλη!!!

Έτσι, λοιπόν, αυτή την κουκλίτσα την αγάπησα ήδη πολύ και την έχω δίπλα μου. Έχει και κουρδιστίρι για να ακούς μουσική....

Αυτά τα ολίγα για την ώρα.

Εν καιρώ, θα σας μιλήσω για τις περιπέτειές μου με τα λεωφορεία, τρένα, μετρό και τις λοιπές αστικές συγκοινωνίες....

Φιλιά!!!!

"Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα..."

Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, όλο και περισσότερες αφίσες και ανακοινώσεις βλέπω γύρω μου που προσκαλούν σε διάφορα Bazaars. Ωραία η ιδέα, το τερπνόν μετά του οφελίμου!!! Και εμείς αγοράζουμε τα δωράκια μας και κάποιοι ωφελούνται. Άσε που σε τέτοιες εκδηλώσεις βρίσκεις και μοναδικά πραγματάκια, ιδίως αν έχεις το "μαμούνι" του χειροποίητου και του εργόχειρου....

Έτσι, λοιπόν, όπως κάθε χρόνο, καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, θα θυμηθούμε για ένα μήνα τους "πάσχοντες και αναξιοπαθούντες αδελφούς μας" και θα συντρέξουμε προς βοήθειά τους. (Μόλις τώρα ακούω στο ραδιόφωνο ότι τη Δευτέρα από τις 3 το απόγευμα αρχίζει ο τηλε-μαραθώνιος της Unicef). Ο Δήμος Αθηνών θα κάνει πάλι εκδηλώσεις για τους άστεγους, θα τους ταΐσει για δυο μέρες. Κάτι είναι κι αυτό.....

Ο αγώνας κατά της φτώχειας και της πείνας - ειδικά σήμερα - μοιάζει κάτι περισσότερο από απλό φιλολογικό σχόλιο.....

Πριν 4 χρόνια δίδασκα Νεοελληνική Γλώσσα στα παιδιά της Γ΄ γυμνασίου στη Σίφνο (πού αλλού;;). Μια από τις ενότητες του βιβλίου αναφέρεται στις ΜΚΟ, δηλαδή στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.... Τα περισσότερα παιδιά για πρώτη φορά άκουγαν τον όρο. Έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον καθώς μιλήσαμε για διάφορα ζητήματα. Πείνα, φτώχεια, οικολογία, περιβάλλον, υπό εξαφάνιση ζώα, ναρκωτικά κλπ. Μέσα από την κουβέντα ξεπήδησε η ανησυχία ανάμεσά τους.... Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;.... Συμπτωματικά, τους δίδασκα και το μάθημα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής, όπου υπήρχε ανάλογη θεματική ενότητα. Υπήρξε λοιπόν άφθονος χρόνος για αβίαστη κουβέντα. Είδαμε ταινίες, ξεφυλλίσαμε βιβλία και περιοδικά.

Δεν θυμάμαι πώς καταλήξαμε στην Action Aid και αποφασίσαμε να "υιοθετήσουμε" ένα παιδί. Έτσι, πήραμε μέρος στο πρόγραμμα "ανάδοχος παιδιού".

Στην αρχή τα παιδιά είχαν τεράστιο ενθουσιασμό! Ήθελαν να υιοθετήσουν ο καθένας ένα παιδί!! Προσπάθησα όμως να τους πείσω να περιοριστούμε σε ένα. Παράλληλα σκεφτόμουν τι θα γίνει την επόμενη χρονιά. Είχα αποφασίσει όμως να συνεχίσω μόνη μου, αν εγκατέλειπαν τα παιδιά... Μια και δυο, λοιπόν, αρχίσαμε τις διαδικασίες. Πολύ σύντομα λάβαμε ένα γράμμα από την Αιθιοπία. Η "κόρη" μας η Tigist, 4 ετών τότε, μας έστειλε μια έγχρωμη γνήσια φωτογραφία της, καθώς και μια ζωγραφιά της!!! Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε στην τάξη.... Χαμός!!! Τα παιδιά ξετρελάθηκαν, πήραν μια κορνίζα και έβαλαν τη φωτογραφία στην τάξη τους! Το ποσό που αναλογεί είναι περίπου 1,80 € για το τρίμηνο. Όσο δηλαδή μια τυρόπιττα... Η συμφωνία μας με τα παιδιά από την αρχή ήταν να μη ζητήσουν ποτέ από τους γονείς τους τα χρήματα, αλλά να τα εξοικονομούν από το χαρτζηλίκι τους. Ορίστηκε μια ταμίας για να "κυνηγά" τους υπόλοιπους να θυμηθούν να φέρουν τα χρήματα.

Εκείνη την εποχή προβαλλόταν στην τηλεόραση μια διαφήμιση εμφιαλομένων νερών, με το σλόγκαν "Στην Κένυα διψούν....". Μέρος από τις εισπράξεις των νερών προσφερόταν στην Action Aid για έργα παροχής νερού στις αναπτυσσόμενες περιοχές. Δεν ξέρω αν τη θυμάστε, πάντως τα παιδιά καμάρωναν πάρα πολύ που ήδη ήταν μαζί με την Action Aid!!!

Για να μη σας τα πολυλογώ, η δράση των παιδιών συνεχίστηκε και την επόμενη χρονιά. Άλλαξαν αίθουσα και πήραν μαζί και το κάδρο με τη φωτογραφία της μικρής... Την μεθεπόμενη χρονιά εγώ έφυγα και ρώτησα τα παιδιά αν θα συνεχίσουν ή όχι. Η απάντησή τους ήταν αποστομωτική: "Κυρία, δεν μπορούμε να αφήσουμε την Tigist!!!!". Η αντίδρασή τους ήταν συγκινητική.... Τα παιδιά συνεχίζουν και φέτος μόνα τους την προσπάθεια... Και είμαι σίγουρη ότι το κάνουν συνειδητά...

Τα σκέφτηκα όλα αυτά, καθώς ξεμυαλίζομαι με σχέδια για τα Χριστούγεννα, ενώ για κάποιους άλλους η ζεστασιά της Φάτνης δε θα φτάσει.....

Tεχνικό πρόβλημα.....

Καλό μεσημέρι σε όλους!

Χθες βράδυ καταπιάστηκα με τα γάντια που είχα βρει στο purlbee. (Σας τα είχα δείξει σε προηγούμενη ανάρτηση). Ακολούθησα τις οδηγίες βήμα βήμα, άλλωστε περιγράφονται όλα αναλυτικότατα με τη βοήθεια και των εικόνων, έτσι είναι ό,τι πρέπει για αρχάριους.

Έπλεξα λοιπόν την παλάμη και πέρασα στα δαχτυλάκια, που τελικά είναι πάρα πολύ απλά....

Οποία η έκπληξή μου όμως όταν πήγα να τα φορέσω....Σιγά μη χωρούσαν τα "δαχτυλάκια" μου μέσα εκεί!!! Ε, δεν έχω και χέρι πιανίστα!

Ξέρω, θα μου πείτε ξύλωνε... Ναι, αυτό θα κάνω αλλά δεν πρόκειται να τα φτιάξω πάλι... Τελικά δε βλέπω να με ικανοποιούν ιδιαίτερα... Άλλωστε ο σκοπός επιτεύχθη: ήθελα να δοκιμάσω την "πρόκληση", να δω αν μπορώ να τα φτιάξω και τα έφτιαξα!

Πάμε για άλλα!!!

Όμως είναι ωραίο σχέδιο. Στον καρπό στο τέλος βάζεις ένα κουμπάκι για να κλείνει.

Νομίζω ότι ξέρω γιατί βγήκαν μικρά τα δάχτυλα. Οι οδηγίες προτείνουν Νο 5 καλτσοβελόνες. Εμένα μου φάνηκαν πολύ χοντρές, κι έτσι χρησιμοποίησα το Νο 3 και....την πάτησα!!! Εμπειρία κι αυτή, όμως....

Και κάτι ακόμα μια και το θυμήθηκα... Μήπως έχει καμιά οδηγίες για να πλέξω μπερεδάκι; Αν έχετε κάτι στα ελληνικά θα με σκλαβώσετε. Τις θέλω για μια φίλη που γνώρισα μέσω του μπλογκ...

Καλό σαββατοκύριακο!

Καλά Χριστούγεννα!!!

Δε νομίζω να το έχει ξεχάσει κανείς!!!!

Ένα κλικ στην εικόνα θα σας το θυμίσει!

Εν αναμονή...

Μη μου πείτε ότι είναι νωρίς.... Ο καιρός περνά γρήγορα και τα Χριστούγεννα είναι προ των Πυλών! Σε 40 μέρες, όπως θυμίζει κι ο μετρητής δίπλα (τον οποίο βρήκα σε ένα από τα blogs που τριγυρίζω, αλλά δεν θυμάμαι σε ποιο...).

Η αναμονή των Χριστουγέννων με τρελαίνει!!!

Αν πω ότι μ' αρέσει πιο πολύ από τα ίδια τα Χριστούγεννα ίσως φανεί υπερβολή...

Σκέφτομαι ιδέες για κατασκευές και διάφορα άλλα σχετικά με τα Χριστούγεννα....

Χθες βράδυ, καθώς έβλεπα τα Ματωμένα Χώματα (τελικά το μόνο που μ' αρέσει στη σειρά αυτή είναι τα σκηνικά, τα κουστούμια και η μουσική), έφτιαξα αυτά τα στολίδια από τσόχα. Έχω σκοπώ να φτιάξω ακόμα αστέρια και μπισκοτοανθρωπάκια!!!! Ακόμα δεν έχω τελειώσει με τα ελατάκια, όπως βλέπετε....

Γενικά η τσόχα ως υλικό κατασκευών μου αρέσει πολύ. Μπορείς να φτιάξεις ό,τι θέλεις. Δεν απαιτεί καμιά τεχνική, ούτε ξεχωριστά και εργαλεία. Στοιχειώδη ικανότητα ραψίματος πρέπει να έχει κανείς, χάντρες, κουμπιά, κορδελάκια, πούλιες, παγιέτες και μπόλική ... φαντασία!!!! Πάρα πολύ ιδέες μπορεί κανείς να βρει στο σχετικό group στο flickr.

Μια πρώτη γεύση...

Σήμερα θα σας δείξω τι έχω κάνει ως τώρα στην Αγιογραφία...

Τα βήματα είναι αργά και σταθερά. Αρκετό σχέδιο με μολύβι, αρκετό μέτρημα στην αρχή, αρκετό σβήσιμο και φτου κι από την αρχή.... Σε σημείο να δυσανασχετήσω λίγο... (Ε, εγώ ήρθα για το χρώμα εδώ....).

Σχέδια της κεφαλής του Χριστού

Ο Χριστός μικρός

Σχέδια από κεφαλές διαφόρων προσώπων

Άσκηση για τα χαρακτηριστικά του προσώπου

Και μπήκαμε και στο χρώμα... Πάλι ασκήσεις, γραμμές, "σαλιγκάρια", "οχτάρια"...

Αυτά μου φάνηκαν γρήγορα απαραίτητα. Κατάλαβα τη σημασία τους, αφού στην αρχή δεν μπορούσα ούτε το πινέλο να πιάσω.

Το "παραχέρι"΄;;; Άλλη υπόθεση...

Ύστερα από τρεις εβδομάδες έγινε κι αυτό απαραίτητο, δεν μπορώ χωρίς αυτό. Είναι όντως παραχέρι, καθώς στηρίζει το χέρι....

Μετά περάσαμε στην εικόνα.... Επιτέλους!!! Τουλάχιστον έτσι νόμιζα... Αμ, δε... Πάλι ασκήσεις... Και έφτασα στους "προπλασμούς", που είναι η βάση του χρώματος. και μετά τα "γραψίματα", οι έντονες γραμμές και οι "λαζούρες", δηλαδή οι φωτισμοί...

Ξεκίνησα την Αγία Φωτεινή γιατί είναι "εύκολη εικόνα", με την έννοια ότι δεν έχει πολλούς φωτισμούς. Για το πρόσωπο, βέβαια, ούτε λόγος για την ώρα...

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο πάντως... Θέλει δοκιμή και πείραμα, να μη φοβάσαι το χρώμα... Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου βγει... Αυτές οι σκόνες είναι μαγικές και καθώς ενώνονται με το αυγό έχουν άλλη λάμψη.... Κι αν δε με πιστεύετε, δείτε τα χρώματα της παλέτας του Γκρέκου στη γνωστή ταινία...

Αυτά για την ώρα...

Υπομονή.....

Χειροποίητο δαχτυλίδι!

Όχι, δεν προχώρησα τόσο πολύ!!!!

Είπαμε, είμαι ταλαντούχα αλλά όχι και τόσο!

(...το καλάμι το έχω παρκάρει λίγο πιο κάτω...)

Σας αρέσει;

Εγώ το λάτρεψα με την πρώτη ματιά! First time love, που λένε...

Το έφτιαξε μια συμμαθήτριά μου από τα μαθήματα Αγιογραφίας (ξέρω, δεν έχω πει λέξη για το θέμα αυτό...Αναμείνατε...). Είναι από απλό σύρμα και η πέτρα είναι πλαστική. Προφανώς θα μαυρίσει και μάλιστα σύντομα, αλλά μου αρέσει πολύ σαν ιδέα...

Στα μαθήματα Αγιογραφίας είμαι η νεότερη σε ηλικία. Οι περισσότεροι είναι 60+, άντρες και γυναίκες, που έχουν πολλά και αληθινά ενδιαφέροντα και χόμπι. Ένας άλλος συμμαθητής μου παρακολουθεί ξυλογλυπτική, μια άλλη θέατρο, άλλη αργαλειό.... Τους βλέπεις και τους χαίρεσαι, γιατί δεν τρώνε την ώρα τους στα καφενεία, ούτε είναι "παροπλισμένοι"...

Πατέντα

Σήμερα έλαβα ένα πολύ χαριτωμένο e-mail με τον παρακάτω τίτλο:

"Για να μη σου κλέβουν το τοστ από το ψυγείο του γραφείου"

...και ακολουθούν οι εξής δύο φωτογραφίες:

Σίγουρα αναρωτιέστε, αλλά για δείτε κι αυτό!!!

Μάλλον αυτό το τοστ δεν θα το πλησιάσει κανείς!!!!

Καλό Σ-Κ σε όλους

Γαντάκια από τα χεράκια σας!

Αν και το κρύο δε μας έχει τιμήσει ακόμα με την παρουσία του, παρόλα αυτά υπάρχει η λαχτάρα για να "μπλεχτούμε" με το πλέξιμο!!!

Στο αγαπημένο μου Purlbee βρήκα αυτά τα υπέροχα γαντάκια. Μου φαίνονται εύκολα. Μόλις ξεμπερδέψω από άλλες υποχρεώσεις θα τα φτιάξω, σίγουρα αυτή τη φορά!!!

Εδώ υπάρχουν οι οδηγίες.

Τελικά νομίζω ότι θα ασχολούμε κυρίως με "μικρά" εργόχειρα, διότι τα "μεγάλα" με δυσκολεύουν, απογοητεύομαι και τα βάζω κάτω εύκολα... :(

Φιλιά

"Ανάμεσα στους τοίχους"

Χθες είδα στο σινεμά μια ταινία για πολύ γερά νεύρα....

"Ανάμεσα στους τοίχους" (Entre les murs) του Λωράν Καντέ. Τιμήθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών φέτος.



Πρόκειται για αληθινή ιστορία, φως φανάρι...



Περισσότερο μοιάζει με ντοκυμανταίρ.
Η ανατομία μιας σχολικής τάξης.
Λες και υπάρχει μια κρυφή κάμερα μέσα στην τάξη και βιντεοσκοπεί.



Αν είσαι καθηγητής, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις τον εαυτό σου από τα πρώτα δευτερόλεπτα...
Η αίθουσα γεμίζει αμήχανα χαμόγελα και σιωπηλά σχόλια.
Ταινία - καθρέφτης.
"Παντού τα πάντα", θα έλεγε η γιαγιά μου.....


...Ώσπου κάνεις τη μεγάλη βλακεία και λες μια κουβέντα - γιατί άνθρωπος είσαι κι εσύ - αλλά τα παιδιά καταλαβαίνουν άλλα....

Εσύ δεν είπες "τσουλιά", αλλά "σαν τσουλιά"... Τρέχα γύρευε....

Τι Ελλάδα, τι Γαλλία.... Καθηγητές όλου του κόσμου, ας ενωθούμε...

Κυκλοφορεί και σε βιβλίο από το Μεταίχμιο.

Διαβάστε εδώ κριτική από το Κ της Καθημερινής....

Σε περίπτωση που θέλετε να το δείτε, παίζεται μόνο στο ΑΣΤΥ και στο ΔΑΝΑΟ. Προτιμήστε μεσημεριανή προβολή γιατί γίνεται χαμός....

ΚΕΝΤΗΜΑΤΑ

Θυμάστε το "Περσέπολις" ;

Έγινε χαμός πέρσι στο Σινεμά. Κινούμενα σχέδια για ενήλικες... Ξεκίνησε από έντυπο καρτούν και έγινε ταινία. Εγώ δεν είδα την ταινία, αλλά το βιβλίο ήταν πολύ διαφορετικό.

Φέτος η Marjane Satrapi κυκλοφόρησε ένα νέο βιβλίο, τα "Κεντήματα".

Δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά ο τίτλος νομίζω ότι αρμόζει στη θεματολογία του ιστολογίου μου!!!

...Βέβαια, αν διαβάσετε τη σχετική κριτική παρακάτω, θα καταλάβετε ότι ο τίτλος του νέου βιβλίου είναι τελείως παραπλανητικός....

Εννέα γυναίκες από το Ιράν, από τρεις γενιές, μιλούν για άντρες, έρωτες και σεξ, γύρω από το σαμοβάρι. Πίνοντας τσάι, μοιράζονται μυστικά και αγωνίες, διηγούνται ιστορίες για την αγάπη, την προδοσία, τις προκαταλήψεις. Άλλοτε τρυφερές κι αστείες, άλλοτες πικρές και σκληρές, όπως οι ιστορίες των γυναικών σ όλο τον κόσμο.

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΚΡΙΤΙΚΗ

Οταν μια σύγχρονη Ιρανή μιλάει για κεντήματα, είναι πολύ πιθανό να αναφέρεται στις πλαστικές επεμβάσεις. Και ειδικότερα σε εκείνη την επέμβαση που μπορεί να κάνει μια σεξουαλικά δραστήρια γυναίκα προκειμένου να περάσει για άβγαλτη παρθένα. Η παρθενορραφή είναι ιδιαίτερα περιζήτητη μεταξύ των μελλόνυμφων γυναικών στην πατρίδα της και η Μαργιάν Σατραπί σκοπίμως επιλέγει αυτόν τον ευφημισμό σαν τίτλο για το δεύτερο κόμικς της υπενθυμίζοντας, θα λεγες, πως οι λέξεις αξιοποιούνται και ως εργαλεία επιβίωσης. Ο τίτλος του εξωφύλλου θα μπορούσε να διαβαστεί ως μεταφορά για το δημόσιο πρόσωπο μιας γυναίκας του Ιράν: Ο,τι βλέπουμε σε πρώτο πλάνο δεν ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο. Με οδηγό τη Σατραπί, τα «Κεντήματα» προσφέρουν στους Δυτικούς αναγνώστες μια περιήγηση πίσω από την παραπλανητική κυριολεξία των λέξεων και των τσαντόρ. Αν αποφασίσετε να πάρετε μέρος στην ξενάγηση, προετοιμαστείτε για μια σπαρταριστή βόλτα. Μπορεί να είναι μεγάλη ατυχία να γεννηθείς γυναίκα σε ένα θεοκρατικό καθεστώς, αλλά η Ιρανή δημιουργός που μας έδωσε το «Περσέπολις», είναι μετρ στο να αναδεικνύει την κωμική πλευρά των πραγμάτων. Κι αυτό χωρίς να υποτιμά ούτε στιγμή τη δύσκολη περιπέτεια τού να ζεις σαν ελεύθερη γυναίκα στη χώρα των μουλάδων.

Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, αφού η ίδια έχει επιλέξει να ζει στη Γαλλία... Εχει πει πως θα επιστρέψει στο Ιράν μόνον όταν οι συμπατριώτες της θα μπορούν να μιλούν ελεύθερα. Εως τότε, επιστρέφει με τη μνήμη της στην Τεχεράνη, για τους δώσει φωνή μέσα από τη δουλειά της: Στα αυτοβιογραφικά «Κεντήματα» δίνει τον λόγο σε εννέα γυναικείες φωνές. Βρισκόμαστε στο σπίτι των Σατραπί, μια μέρα του 1990. Το γεύμα έχει μόλις τελειώσει, οι άνδρες θα αποσυρθούν για τον μεσημεριανό ύπνο τους και η εικοσάχρονη Μαργιάν θα αναλάβει να ετοιμάσει το σαμοβάρι για το τσάι που θα μοιραστούν οι γυναίκες, αφού πλύνουν τα πιάτα. Προφάσεις: Είναι η ώρα να κουτσομπολέψουν, να «αερίσουν τις ψυχές τους», όπως το θέτει η γιαγιά της Μαργιάν - γνωστή μας ήδη από την «Περσέπολη», επιβεβαιώνει εδώ την υποψία μας πως αυτή κληρονόμησε στην εγγονή της το ασεβές χιούμορ. Οπιομανής, τρις παντρεμένη, η γιαγιά είναι αποφασισμένη να ενσταλάξει στην εικοσάχρονη Μαργιάν τη συσσωρευμένη σοφία της: «Οταν ήμουν νέα έπαιρνα λίγο όπιο πριν πάω σε μια γιορτή. Τα βλέφαρά μου βάραιναν και το βλέμμα μου γινόταν γλαρό και φιλήδονο. Μεταξύ μας, πρέπει να μάθεις κι εσύ να μισοκλείνεις τα μάτια σου». Η κοπέλα το δοκιμάζει: «Τώρα δείχνω έξυπνη και γεμάτη ζωντάνια;» «Οχι. Αλλά έτσι θα βρίσκεις πιο εύκολα εραστές», έρχεται η αποστομωτική διευκρίνιση.Και μετά από αυτό το σύντομο εισαγωγικό μάθημα, οι κυρίες μπαίνουν στο θέμα: το σεξ, οι άνδρες, ο γάμος, ο έρωτας και οι παρενέργειές τους. Την αρχή θα κάνει η γιαγιά, διαλέγοντας να αφηγηθεί την ιστορία της παιδικής της φίλης Ναχίντ - έχει πεθάνει πια, οπότε δεν χάθηκε και ο κόσμος αν βγουν μερικά άπλυτα στη φόρα. Εκείνη η καημένη δεν κρατήθηκε κι έκανε αποχαιρετιστήριο σεξ με τον αγαπημένο της, λίγες μέρες πριν από τον προγραμματισμένο γάμο της με έναν άνδρα που της επέβαλαν οι γονείς της. Αντε τώρα να αποδείξεις πως είσαι παρθένα - αλλά η επινοητική φίλη της είχε τη λύση: την κρίσιμη στιγμή, μια μικρή γρατζουνιά στον μηρό της με ξυραφάκι θα προκαλούσε το πολυπόθητο αίμα και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μια μικρή αδεξιότητα, όμως, και «φαντάζεστε τι έγινε! Οχι μόνο βρήκε το εμπόρευμα σκάρτο, αλλά βρέθηκε από πάνω μ ένα αρχίδι χαρακωμένο», διηγείται η γιαγιά ενθουσιάζοντας το ακροατήριό της.

Σε αυτό το σημείο παίρνει κουράγιο μια άλλη από την παρέα -παντρεμένη και μητέρα τεσσάρων κοριτσιών- για να ομολογήσει πως δεν γνωρίζει το μόριο από την όψη του! Δεν μπορούμε παρά να την πιστέψουμε, αφού μπαίνει στον κόπο να περιγράψει πώς το κάνει χρόνια τώρα με τον άνδρα της, στα σκοτεινά και χωρίς χρονοτριβές. Ατυχία ή όχι, άλλες στη θέση της θα φρόντιζαν να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους, αφού σε αυτήν την παρέα ο γάμος σίγουρα δεν θεωρείται ιερός. Οι γαμήλιες ιστορίες που έχουν να αφηγηθούν κινούνται ανάμεσα στο θρίλερ και την κωμωδία - τη μαύρη κωμωδία. Μαθαίνουμε για την ξαδέλφη της Μαργιάν που παντρεύεται το πλούσιο κελεπούρι που διαλέγουν οι γονείς της, για να βρεθεί να παριστάνει τη βιτρίνα σε έναν κρυπτομοφυλόφιλο - όταν θα τον εγκαταλείψει, η παρηγοριά των στοργικών γονιών είναι πως παραμένει παρθένα για τον επόμενο σύζυγο. Αλλά δεν είναι όλοι οι αποτυχημένοι γάμοι τόσο άκαρποι.

Η Αμινέχ, για παράδειγμα, παντρεύτηκε από έρωτα και ακολούθησε τον αγαπημένο της στη Γερμανία, για να βρεθεί να κάνει τη νοικοκυρά όσο εκείνος δοκίμαζε τη γοητεία του σε όλες τις άλλες γυναίκες. Οταν αποφάσισε να του ανταποδώσει στα ίσα, ανακάλυψε τις χαρές του σεξ στην αγκαλιά ενός παντρεμένου Γερμανού - έκτοτε συστήνει ανεπιφύλακτα τους Δυτικούς. Η θεία τής Μαργιάν, που υπήρξε ερωμένη ενός υπουργού -μεταξύ πολλών άλλων-, συστήνει ανεπιφύλακτα τους παντρεμένους. Η ίδια τον πρώτο και μοναδικό γάμο της τον είχε κάνει με το ζόρι στα 13 της χρόνια. Ο γαμπρός ήταν 69 ετών. Την πρώτη κιόλας νύχτα, η μικρή το έσκασε πηδώντας τον φράχτη αντί για τον ηλικιωμένο σύζυγο - έκτοτε προσευχόταν γι αυτόν κάθε νύχτα: «Θεέ μου, κάν τον να ψοφήσει...»

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα ιρανικό «Sex & the City» - οι γυναίκες που ανοίγουν την καρδιά τους η μία στην άλλη δεν παριστάνουν τις απελευθερωμένες ανδροφάγους που αντιμετωπίζουν τον έρωτα και τους άνδρες με κυνισμό. Η τουλάχιστον επιστρατεύουν τόση δόση κυνισμού όση τους είναι απαραίτητη για να μη συνθλιβούν από τις ηθικολογίες και τον ψευτοσυντηρητισμό της κοινωνίας τους. Στη χώρα που τους έτυχε να ζουν, η διεκδίκηση της απόλαυσης δεν μπορεί παρά να είναι πράξη επαναστατική. Ακόμη και όταν αναγκάζονται να καταφεύγουν στην παρθενορραφή. Αν οι μουλάδες διάβαζαν τα «Κεντήματα» της Μαργιάν Σατραπί θα διαπίστωναν πως πρέπει να περιμένουν μέχρι την άλλη ζωή για να συναντήσουν τις υπεσχημένες παρθένες.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 20/06/2008