"Μικρό πουλί τριανταφυλλί..."

Μικρό πουλί τριανταφυλλί, δεμένο με κλωστίτσα,

με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει,

Κι αν το τηράξεις μια φορά θα σου χαμογελάσει

κι αν το τηράξεις δυο και τρεις θ’ αρχίσεις το τραγούδι.

«Το κυκλάμινο». Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας, 1973. Γιάννης Ρίτσος, Επιτομή. Κέδρος, 1977. 324.

κι άλλο ένα....

― Κυκλάμινο, κυκλάμινο, στου βράχου τη σκισμάδα,

πού βρήκες χρώματα κι ανθείς, πού μίσκο και σαλεύεις;

― Μέσα στο βράχο σύναζα το γαίμα στάλα-στάλα,

μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα.

«Κουβέντα μ’ ένα λουλούδι». Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας, 1973. Επιτομή. Κέδρος, 1977. 322.

Παραμονή του Ιωάννη του Θεολόγου απόψε και τα πρώτα κυκλάμινα σίγουρα έχουν ανθίσει...

Ο παππούς μου συνήθιζε να λέει ότι "άμα 'ρχει η ώρα των(ε), (δ)εν έχουν ανάγκη τη βροχή...".

Η αποψινή βροχή, όμως, και η μυρωδιά που ήρθε μαζί της μου τα θύμισε ....

Το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου - με φράγκικο οικόσημο στην είσοδο ήδη από τον 16 αιώνα - βρίσκεται απέναντι από την Απολλωνία, στην περιοχή Μουγκού. Ιδιαίτερα ρομαντικός και γοητεύτικός είναι ο θρύλος που δικαιολογεί την ονομασία "Μουγκού". Η αρχόντισσα της εποχής που έχτισε το μοναστήρι ξόδεψε πολλά και στις επικρίσεις του συζύγου της απαντούσε "Je faire mon goute" (δεν ξέρω αν γράφεται ακριβώς έτσι), δηλαδή "κάνω το γούστο μου". Έτσι, η περιοχή από το γούστο ("μον γκου") πήρε τη σχετική ονομασία!!! Έχω παρατηρήσει ότι και τα παραθυράκια της εκκλησίας είναι οξύκορφα, χαρακτηριστικό δείγμα φράγκικης αρχιτεκτονικής. Το καμπαναριό, όπως βλέπετε στη φωτογραφία, ήταν σε άθλια κατάσταση, αλλά επισκευάστηκε.

Ο ναός είναι βυζαντινός με τρούλλο. Το ξύλινο τέμπλο φτάνει στο 17ο αιώνα και η εικόνα που σας δείχνω εδώ είναι του 15ου αιώνα!!!

Η φωτογραφία δεν είναι καλή και σίγουρα η εικόνα έχει ανάγκη συντήρησης. Όμως είναι υπέροχη. Ο παππούς μου διηγείται διάφορες ιστορίες για την εικόνα αυτή...

Ένα από τα οξύκορφα στοιχεία στο υπέρθυρο, καθώς και το οικόσημο του 16ου αιώνα που λέγαμε...Και ο παππούς μου!

Μια άλλη ιστορία - που δεν ξέρω όμως καλά - λέει ότι στα χρόνια της Κατοχής, οι κατακτητές εκτέλεσαν εν ψυχρώ τη γυναίκα που δεν πρόδωσε τον αντιστασιακό σύζυγό της μέσα στο χώρο του μοναστηριού.... Ευτέρπη την έλεγαν... Πάνω από την πόρτα ενός κελιού υπάρχει το όνομά της, που έδωσε το όνομα σε όλο το συγκρότημα, το οποίο είναι ιδιόκτητο: "Βίλα Ευτέρπη".

Κι όλα αυτά στη Σίφνο, με αφορμή ένα κυκλάμινο....