11 Ιουλ 2008

Ωδή στις τηγανιτές πατάτες!!!!

Tσιτσιρίζει το λάδι ζεσταίνοντας τη χαρά του κόσμου·

οι τηγανητές πατάτες μπαίνουν στο τηγάνι σαν χιονισμένα

φτερά πρωϊνού κύκνου και βγαίνουν χρυσωμένες

από το τσιτσιριστό κεχριμπάρι της ελιάς.

Tο σκόρδο τους προσθέτει το γήινο άρωμά του, το πιπέρι,

σκόνη που πέρασε από τους υφάλους, και ντυμένες ξανά

με φιλντισένιο κοστούμι, γεμίζουν το πιάτο με την επανάληψη

της αφθονίας τους και τη γήινη γευστική τους απλότητα.

Pablo Neruda
Το παραπάνω εκπληκτικό ποίημα το βρήκα σε ένα σχόλιο στο blog του Παραμυθά. Με "συγκίνησε πραγματικά", ιδίως καθώς πλησιάζει η ώρα του μεσημεριανού "λαντς" και πεινάω...Και μη μου πει κανείς ότι "αποφεύγει τις τηγανιτές πατάτες!"...Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο αγαπημένο φαϊ και πιο συναρπαστική λιχουδιά...
Καλό μεσημέρι,
καλό σαββατοκύριακο
και....
καλή όρεξη!!!!!
Υ.Γ. Ο Νερούδα κάτι λέει για σκόρδο στις πατάτες....Δεν το έχω δοκιμάσει, ούτε μπορώ να το φανταστώ...Αλλά κοτζάμ ποιητής, για να το λέει, κάτι ξέρει....

4 σχόλια:

athinovio είπε...

καλησπέρα!

αυτός ο παραμυθάς με βάζει κι εμένα σε πειρασμό με τις πατάτες. ακόμα και τα παιδιά μου εκεί που τις έβρισκαν αδιάφορες τώρα τις ζητάνε γιατί αρέσουν στον παραμυθά!
:)

faraona είπε...

Ax οι πατατουλες!Τις εχω στερηθει εντελως γιατι ...ασε καλυτερα να μην λεω γιατι!

Καλο καλοκαιρι ευχομαι!

creationsbyeve είπε...

πωπω μας άνοιξες την όρεξη!τις λατρεύω τις πατάτες!

twinkle είπε...

Kαλησπέρα σε όλους σας και ευχαριστώ για την "επίσκεψη"!!!
Μάλλον σας....μύρισαν οι τηγανιτές πατάτες!!!
Μεγάλος πειρασμός.
Αλλά και το ποίημα, ωραίο, έτσι!!