5 Ιουλ 2008

Κουρσάροι στη Χρυσοπηγή





Γυναίκες νυχτοπλάνητες πού πάνε;
Μεσάνυχτα τ' αστέρια σημαδεύουν,
στα τρίστρατα στοιχειά παραμονεύουν
στις ρεματιές Νεράιδες τραγουδάνε,
στοιχειά δεν τις δειλιάζουν
Νεράιδες δε λογιάζουν.


Διαβαίνουν λαγκαδιές,
περνούνε ρεματιές,
σε λόφο σταματούν,
κάτω βαθειά κυττούν,
και το σταυρό τους κάνουν.



'Εχουν αντικρύση
στην ακρογιαλιά
ν' ασπρίζη ένα ξωκκλήσι
στην αστροβολιά
αυτό ν' το τάξιμό των
κάθε Σάββατο βράδυ.
Αυτό ν' το τρέξιμό των
σε νύχτες, σε σκοτάδι.


Και ξεκινούν, το βήμα των ταχύνουν
σπεύδουν ν' ανάψουν τα καντήλια
της Παναγιάς, που αστέρια χίλια,
μύρια αστέρια τη λαμπρύνουν.
Της Παναγιάς, που με χαμόγελο ιλαρό
προσδέχεται και το καντήλι τ' αμυδρό,
που μέσ' από τη λάμψι του την τρεμουλή
η πίστις ακτινοβολεί.


Με βήμα εφθάσανε γοργό.
Εκεί 'νε το θαυματουργό
της Παναγιάς εικόνισμα,
που βρέθηκεν ένα καιρό, μέσα σε κύκλο φωτερό
απάνω στων κυμάτων τ' αφροσκόνισμα.


Ήταν περασμένα τα μεσάνυχτα
η πούλια πλέον είχε προβάλη,
και βλέπουν μ' απορία των μεγάλη
της εκκλησίας τα θυρόφυλλα ορθάνοικτα.
Κι απάνω στο παγκάρι
ένα κλεφτοφανάρι,
κι είδαν μια δεκαριά
κουρσάρους ξαπλωμένους
στην εκκλησιά βαρειά
στον ύπνο βυθισμένους.


Με τρόμο σταματήσανε,
μα δεν αναποδίσανε.
κυττάζει η μια την άλλη,
συνεννούνται αγάλι,
η πίστι των νικά.
Κι αποφασιστικά,
με τα φτερά υπερανθρώπου θάρρους,
με βήμα αγέρινο περνούν,
απάνω απ' τους Κουρσάρους.
Ανάβουν τα καντήλια, προσκυνούν,
και πάλι αθόρυβα φτάνουν στη θύρα.


Μα τη στιγμή εκείνη ηθέλησεν η Μοίρα
οι φοβεροί Κουρσάροι να ξυπνήσουν
και με κραυγές, βλαστήμιες να τις κυνηγήσουν.
Κι ενώ τις πλησιάζουν
κι αλαφιασμένες οι γυναίκες, τρέχουν, κράζουν.


Έξαφνα τ' ακρωτήρι εσείστηκε
από τρομακτικό σεισμό
κι απ' το Νησί αποσχίστηκε,
και μέσ' στο ρήγμα π' άνοιξεν ανάμεσά των
ώρμησε με βία και με βρασμό,
όγκος τεράστιος κυμάτων.


Εμπρός στο θαύμα σαν νεκροί
επάνω απ' τ' ακρωτήρι μένουν οι κουρσάροι.
Γονατισμένες οι γυναίκες αντικρύ,
την Παναγιά δοξάζουν για τη θεία Της χάρι.

Αριστομένη Προβελέγγιου, Χρυσοπηγή
Ο Αριστομένης Προβελέγγιος στο ποίημά του αυτό αναπλάθει τον πιο διάσημο σιφνέικο θρύλο που αφορά την Παναγιά τη Χρυσοπηγή. Η Παναγιά με το θαύμα της "έκοψε" το βράχο στα δύο κι έσωσε τις γυναίκες που μες στη νύχτα έφτασαν στην εκκλησιά, πιστές στο τάμα τους...
Στη φωτογραφία φαίνεται καλά ο κομμένος βράχος. Τα δύο μέρη ενώνονται με "γέφυρα" που οδηγεί στο ναό.
Σεισμός, θαύμα, φυσική καταστροφή...ποιος ξέρει; Η μαγεία μένει και εμπνέει τον επισκέπτη, τον πιστό, τον απλό προσκυνητή που φτάνει να ανάψει το κεράκι του.
Ο Αριστομένης Προβελέγγιος συνήθιζε να μένει σε ένα κελί της Χρυσοπηγής και να συνθέτει εκεί τα ποιήματά του, όπως μας θυμίζει και η μαρμάρινη πλάκα πάνω από την πόρτα του κελιού (αν και δε διακρίνεται καλά....).
Ποιος το ξέρει; Ίσως κάποια νύχτα με άστρα και φεγγάρι να έγραψε και το ποίημα για το θαύμα....
Στην αυλή του Γυμνασίου υπάρχει ένα άγαλμα του Αρ.Προβελέγγιου, έργο του Γιαννούλη Χαλεπά. Μπροστά του μαθητές του σχολείου μας, το 2006 - αν θυμάμαι καλά...


Και μια και μιλάμε για τον Προβελέγγιο, ίσως θυμάστε από το σχολικό βιβλίο της Λογοτεχνίας τον πίνακα του Ροϊλού με τους εκπροσώπους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής... Μάλλον αναγνωρίζετε τον Παλαμά, νομίζω ανάμεσά τους είναι και ο Δροσίνης, ο Σουρής...τους άλλους δεν τους ξεχωρίζω.

Απαγγέλλει ο Προβελέγγιος. Ίσως ένα ποίημα που εμπνεύστηκε μια φεγγαρόλουστη νύχτα στην αυλή της Χρυσοπηγής.........

Δεν υπάρχουν σχόλια: