1 Ιουν 2008

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΒΕΛΟΝΙΑΣ (;)



Αυτός ήταν ο τίτλος του δισέλιδου άρθρου του ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ των ΝΕΩΝ του προηγούμενου Σαββάτου...(Το ερωτηματικό εντός παρενθέσεως είναι δική μου προσθήκη).
Σύμφωνα λοιπόν με το δημοσίευμα αυτό, το γαλλικό εργοστάσιο των κλωστών DMC, "που είχαν κατακτήσει τον κόσμο", έκλεισε ύστερα από 262 χρόνια λειτουργίας. Σύμφωνα με το οικονομικό ρεπορτάζ - λέει - φταίει το αδύναμο δολάριο, ο ανταγωνισμός των Κινέζων και η μείωση της κατανάλωσης. Επίσης, προσθέτει ότι φταίει "το γεγονός ότι σήμερα εργόχειρο δεν κάνουν ούτε τα κορίτσια του κατηχητικού και ότι οι μικρές βιοτεχνίες ενδυμάτων δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα".
Θυμάμαι τη μάνα μου να με στέλνει στο εμπορικό να πάρω κλωστές... Και πόση αγωνία είχε αν θα πετύχουμε το ίδιο χρώμα στην περίπτωση που είχε χάσει το μαύρο χαρτάκι με το νούμερο...Κάποιες φορές θυμάμαι τη "γκρίνια" του έμπορα: "Να κρατάτε τα νούμερα!".
Μετά ήρθε η μόδα με τα βραχιολάκια με κόμπους, τα θυμάστε; Ε, λοιπόν, δεν άφηνα στη μάνα μου κλωστή για κλωστή!!! Εκείνη, από τη μια χαιρόταν που ασχολούμουν με εργόχειρα, από την άλλη "λυπόταν" και τις κλωστές γιατί ήταν ακρίβές, τουλάχιστον για το "πορτοφόρι" της οικογένειάς μου....
Θυμάμαι τη θεία μου που είχε όλες τις κλωστές σε μια ενιαία κοτσίδα και τραβούσε το ανάλογο χρώμα...Πόσα πολλά χρώματα!!!
Πέρσι η μάνα μου σε χοντρό καμβά κέντησε ένα μακρόστενο ερχόχειρο για το μπουφέ με περισσεύματα, δηλαδή με διάφορα χρώματα. Είχε αγωνία για το αποτέλεσμα...φοβόταν μήπως δε βγει ωραίο και πάει χαμένος ο κόπος της...Τελικά βγήκε πολύ ωραίο!!!!
Κάποια στιγμή θα αφιερώσω μια ανάρτηση στα ΑΠΑΝΤΑ της μητέρας και της θείας μου που αφορούν τις σταυροβελονιές. Πολύ λεπτοί καμβάδες, μονές κλωστές, υπέροχες τρέσες στο τελείωμα.....Έργα "αθάνατα"!
Δεν ξέρω αν προσέξατε το σχόλιο του αρθρογράφου περί κοριτσιών "του κατηχητικού" που κεντούν...Ε, λοιπόν, με ενοχλεί όταν όλοι κλείνουν τα μάτια στο εργόχειρο και αρνούνται έστω το ενδεχόμενο ότι κάποιοι ακόμα ασχολούνται, ότι ίσως αποτελεί αγαπημένη ασχολία ακόμα για κάποιους...Δεν στρώνουμε όλοι "έτοιμα" σεμεδάκια! Ούτε είμαστε όλοι ΚΑΤΑ των κεντημάτων....
Η μάνα μου μου έφτιαξε κοφτή κουρτίνα για το παράθυρο της κουζίνας πριν χτιστεί το σπίτι, μόλις είδε στα αρχιτεκτονικά σχέδια τις διαστάσεις του παραθύρου ξεκίνησε, ενώ το σχέδιο το είχε έτοιμο χρόνια πρίν....Κάποιες φορές πίστευα ότι περίμενε να τελειώσει το σπίτι για να κρεμάσω την κουρτίνα...

3 σχόλια:

πουαντερι είπε...

Μαζι σου.... μαζι σου και εγω!!!!!
Δεν θα πεθάνουμε ποτε Κ.....α νεκροθάφτη (που λεει και το τραγουδι).
Δεν πεθανε το εργόχειρο, απλα ξαποσταίνει και ξανα προς την δοξα τραβά......!

faraona είπε...

Πολυ πολυ ωραια τα λες.
Εμας εδω ολη η οικογενεια πλεκει ,κενταει,ραβει...κι ολα τα καλα!
την καλημερα μου!

Ανώνυμος είπε...

Μοιραζόμαστε την ιδια αγάπη για το κέντημα. Ειναι όμορφη δημιουργία των χεριών. Θέλει ατέλειωτη υπομονή οταν μπαίνει σε εφαρμογή, μετά απο ονειρεμένες στιγμές που περνάς κατα την διάρκεια της προετοιμασίας, να διαλέξεις το σχέδιο, να διαλεξεις τα χρώματα των κλωστών. Ειναι η μαγεία της δημιουργικής καλαισθησίας στην καθημερινότητα, ιδιαίτερα οταν λείπουν τα ερεθίσματα για άλλες δημιουργικές ευχάριστες ενασχολήσεις. Ηταν η παρέα στις γυναίκες για εκατοντάδες χρόνια.
Εμένα μου αρέσει και το πλέξιμο με το βελονάκι. Εχω πλέξει κουρτίνα, κουβέρτα, μπορντούρες σε μαξιλαροθήκες. Αλλά τώρα δεν εχω την υπομονή. Εχω χαρίσει και πολλά κεντήματα που δεν ξαναγίνονται. Τοτε που τα χάριζα νόμιζα πως μπορώ να τα ξαναφτιάξω, αλλά δεν γίνεται. Σήμερα λίγες γυναίκες τα εκτιμούν. Κι αν εχουν απο τις μαννάδες τους, τα κρύβουν επιμελώς, σαν να ντρέπονται για την υπαρξή τους. Νάσθε πάντα καλά!
Φιλικά, Μ.Λ.