ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Καλό καλοκαίρι

&

Καλές διακοπές!

Λόγω τιμής!

"Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε...."

Είχα πολύ καιρό να νιώσω πραγματική ευχαρίστηση ανοίγοντας την τηλεόρασή μου! Κι αυτό συνέβη απόψε όταν από συνήθεια άνοιξα το MEGA και πέτυχα το "Λόγω τιμής" της Μιρέλας Παπαοικονόμου. Δεν ξέρω πόσοι το γνωρίζουν, οι της γενιάς μου σίγουρα... Προβαλλόταν το 1995 ( ή κάπου εκεί....).

Τότε είχε αποτελέσει αιτία σύναξης της παρέας. Θυμάμαι παιζόταν άσχετη μέρα: Δευτέρα. Μαζευόμασταν όλοι στο σπίτι ενός φίλου για να δούμε το "Τσίου", έτσι το λέγαμε. Ο "Τσίου" ήταν ο Μαρκουλάκης.



Πρωτοετής κι εγώ τότε, ένιωθα να ταυτίζομαι με τους ήρωες....

Τότε γνώρισα και το Μανώλη Αναγνωστάκη!!!
Από την τηλεόραση (ω, ναι!!!)... και μάλιστα από το τραγούδι του τέλους: ΣΚΑΚΙ.

Έλα να παίξουμε.Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα, και τ’ άλογά μου θα σ’ τα δώσω
Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

Το τραγουδούσε ο Γεράσιμος Ανδρεάτος. Μουσική Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Ακούστε εδώ ένα άλλο τραγούδι της σειράς...

Απόψε - 15 χρόνια μετά - αυτό που μου έμεινε κυρίως είναι το άγχος που βιώνουν οι ήρωες λόγω των πανελληνίων... Αυτό δεν θα αλλάξει εύκολα στην Ελλάδα! Γέλασα με τα γελοία ως προς το περιεχόμενο κείμενα των λατινικών και αναρωτιέμαι για το χάος της παιδείας....

Αχ, νοσταλγία............

ΒΡΑΒΕΙΑ!!!

Καλημέρα σε όλους!!!

Όχι, δεν έχω φύγει για διακοπές ακόμα.... (πάντως ετοιμάζομαι!!!!)

Φέτος είμαι ξανά φοιτήτρια και ο Ιούνιος είναι ο μήνας των εξετάσεων....

Μη φανταστείτε ότι είμαι όλη μέρα πάνω από τα βιβλία μου (!), απλώς αποφεύγω τον υπολογιστή, γιατί αν κάτσω θα κολλήσω για ώρα.....

Παρόλα αυτά μπαίνω πότε πότε και "κόβω κίνηση"!

Με μεγάλη χαρά βρήκα τα βραβεία που μου απένειμαν φίλες "μπλόγκερ".

Το πρώτο βραβείο που βλέπετε ακριβώς από κάτω το έλαβα από την Εve και την Ηλακάτη. Τις ευχαριστώ πολύ για τη διάκριση και την τιμή!

Το άλλο βραβείο το έλαβα από τη Φωτεινή Ελπίδα! Σ΄ευχαριστώ πολύ που με βράβευσες!

Ο κανόνας λέει ότι πρέπει να απονείμω κι εγώ με τη σειρά μου το βραβείο σε 15 φίλους... Λοιπόν, επειδή θα ήθελα να το απονείμω σε πολύ περισσότερους, επιλέγω να βγω "εκτός κανόνων" και να τα αφιερώσω σε όλους τους φίλους της μπλογκόσφαιρας!!!!

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι!

(Θα τα ξαναπούμε πριν φύγω! Μουτς!!!!)

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

Όταν ήμουν στο Λύκειο, είχε διαδοθεί μια μανία να διαβάζουμε όλοι ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ. Είναι ένας Ιταλός συγγραφέας, αρκετά τρελούτσικος και πάρα πολύ αισιόδοξος. Μέσα στα βιβλία του έχει πολλές «συνταγές ευτυχίας», αν και οι πιο πολλές είναι ουτοπικές.... Τότε που ήμουν κι εγώ μες στην τρελή χαρά, τον έβρισκα εκπληκτικό. Τώρα τον αμφισβητώ. Ωστόσο ακόμα «ψαρεύω» κάποια καλά.

Λέει, λοιπόν, ο «Δον Χουάν», ένας Ινδιάνος:

«Το κάθε μονοπάτι είναι ένα από εκατομμύρια μονοπάτια. Γι’ αυτό πρέπει πάντα να θυμάσαι ότι ένα μονοπάτι δεν είναι παρά ένα μονοπάτι.
Αν αισθάνεσαι πως δεν πρέπει να το ακολουθήσεις, δε χρειάζεται να το ακολουθήσεις κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Κάθε μονοπάτι δεν είναι παρά ένα μονοπάτι.
Δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε τους άλλους αν το παρατήσεις, αφού έτσι σου λέει η καρδιά σου να κάνεις. Όμως η απόφασή σου να μείνεις στο μονοπάτι ή να φύγεις πρέπει να είναι ελεύθερη από φόβο ή φιλοδοξία.
Σε προειδοποιώ: κοίταξε καλά και προσεχτικά το κάθε μονοπάτι. Δοκίμασέ το όσες φορές το νομίζεις απαραίτητο.
Μετά κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου αυτό το ερώτημα: Έχει καρδιά αυτό το μονοπάτι;
Όλα τα μονοπάτια ίδια είναι. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν μέσα από το λόγγο ή μέσα στο λόγγο ή κάτω από το λόγγο.
Το μόνο ερώτημα είναι αν αυτό το μονοπάτι έχει καρδιά.
Αν έχει, τότε είναι καλό. Αν δεν έχει, είναι άχρηστο».

Τσάντα με βελονάκι

Μια και δεν φτιάχνω τίποτα εγώ με τα ίδια μου τα χεράκια, θα σας δείξω μια ωραία ιδέα που βρήκα σ' ένα blog που ανανεώνεται σχεδόν καθημερινά. Οι οδηγίες είναι στα γαλλικά, αλλά - όπως ξέρετε - μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις!

Εγώ λέω να το επιχειρήσω!

Κουμπιά και όχι μόνο!

Δεν είναι υπέροχα;;;

Τα έχω δει εδώ και καιρό σε διάφορα blogs (τα συγκεκριμένα είναι από αυτό εδώ) και ιστοσελίδες και μου έχουν κάνει μεγάλη εντύπωση. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι όλες εμείς οι "χρυσοχέρες" και "προκομμένες" (ξέρω, το κλαμπ μετριοφροσύνης μου εύχεται χρόνια πολλά!!!) θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μεταξύ άλλων και υπέρχοχα εντυπωσιακά κουμπιά! Πέρσι χρειάστηκα μαύρα κουμπιά για ένα παλτό και τα πιο φτηνά είχαν 1 €...

Οι περισσότερες από εσάς γνωρίζετε αυτό το υλικό. Είναι ένα είδος πορσελάνης, το πιο διαδεδομένο είναι το τύπου FIMO. Υπάρχουν όμως πολλές μάρκες. Εάν κάνετε κλικ εδώ θα μάθετε και τον τρόπο να φτιάξετε το υλικό μόνοι σας παρακολουθώντας ένα βίντεο !!!

ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ

Επιτέλους έφτασε η ώρα το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως να ανοίξει τις πόρτες του και να μας υποδεχτεί!

Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν με δόξα και τιμή στις 20 Ιουνίου και αναμένεται να είναι ... το γεγονός!!!!

Πέρσι είχε ανοίξει για μια μέρα το Μουσείο και είχα πάει. Μου άρεσε πολύ. Είναι όντως εντυπωσιακό, ιδίως αν μελετήσει κανείς τη θεωρία της όλης σύνθεσης.

Δείτε κι αυτό το βίντεο για περισσότερα στοιχεία....

Και με την πρώτη ευκαιρία να φροντίσουμε να πάμε! Έχει και ωραίο "καφέ".